পৃষ্ঠা:Subject Of Examination In The Assamese Language.djvu/৭৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ল লাগে। এই দৰে কথা ঠিক কৰি ললে লিখেতে আৰু একো টান পােৰা নাযায়; শব্দ, উপমা, কথাৰ যি সকলে আপুনি কাপৰ মুখেৰে ওলাবলৈ, ৰে। কোনো নতুন বিষয় অর্থাৎ নকৈ ওলােৱা কাৰ লৈ কৰি লিখিৰ খুলিলে, সেই ভাব নতুন থাকোতেই আৰম্ভ কৰা উচিত। বিবেচনা কৰা, তুমি আজি এড়ােৰ বৰ সুন্দৰ ঠাই দেখিলা বা এটা কোনাে ৰৰ দুখজনক কথা দেখিলা। যদি সেই বিষয় কবিতা কৰিব পােৰ তেন্তে সেই দিনাই বা গৰ পাচ দিন অর্থাৎ কথাটো মনত আগি থাকোতেই কবিতা লিখিলে তাল। মনত দুখ লাগি থাকোতেই কবিতা কৰিলে যেনে সুন্দৰ হয়, বহুত দিনৰ পাচত লিখিলে তেনেকুৱা নহৰ পাৰে। এই নিয়ম মতে নচলি, যদি গদ্য লিখিবৰ মন গলেই লিখিবলৈ ধৰা তেন্তে কথা বিচাৰি নাপাই তাৰ বিচাৰি নাপাই বৰ বিৰত লাগিৰ। যিবােৰ কবিতা পঢ়িবলৈ পােৱা, তাক লিখে যে কবিৰ মনত বিমান দুধ বা কিমান মুখ লাগিছিল, তাক তেওঁতে ভালকৈ জানে। মানুহে যে পদ্য কেৱল বিদ্যা বা বুদ্ধি দেখাবলৈ শিখে এনে নহয়। পদ্য লিখাৰ এটা বেলেগ পৱিত্ৰ সুখ আছে। তুমি পঢ়ি যিমান সুখ পােৰ, তাৰ চতুগুণ লিখকে পায়। মই এদিন এটা কথাত বৰ আনন্দ পাই, ছিলো, সেই কথা হবৰ বহুত দিন হৈ গল, তা প্রায় পাহৰিছে বুলিব পাৰি। তেও যদি সেই বিষয় এটা কৰি আজি লিখিবলৈ ধৰে, তেনেহলে সেই দিন যি আনন্দ পাইছিলো লিখি থাকোতে পুনৰায় সেই আনন্দ লাগিৰ। তেতিয়া বােধ হব যেন আকৌ সেই দিন উভটি আহিল, সেই আনন্দ আচলতে যেন আকৌ লােগ কৰিবলৈ পালো। এই মুখটোৰ নিমিত্তেহে পদ্য লিখাৰ যি কষ্ট আৰু লেগ কৰিবলৈ মানুহে আগ বাঢ়ে। এই সম্বন্ধে আৰু এটা কথা আছে। যি বিষয়টো তোমাৰ মনত ভালকৈ লগা নাই তাৰ কবিতা কেতিয়াও ভাল নহয়। যি কথাৰ নিমিত্তে তুমি এদিন কালিছা বা যি কথাটো তােমাৰ মনত বৰকৈ লাগিছিল, তাৰহে কবিতা মনােম হয়। বৰ বৰ কবিৰ কবিতা পঢ়ি চালে দেখা যায় যে তাৰ সৰহ ভাগেই কবিৰ নিৰ কথা। ইয়াৰ কাৰণ এই যে সেইবােৰ কথা তেওঁৰ মনত বৰকৈ লাগিছিল, সেই দেখি তাক লিখি বলৈকো বৰ ভাল পাইছিল। কোনো কোনো কবিতাৰ ওপৰত লিখি দিয়ে, যে এই কথা কবিনে অমুফ ঠাইত বহি অমুক সময়ত লিখিছিল। ইয়াৰ অৰ্থ