পৃষ্ঠা:Subject Of Examination In The Assamese Language.djvu/৭৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


পণ্য বা মিহলি পদাহে বুলিব পাৰি। এনেকুৰ মিহলি পণ্য সময়ে সময়ে হত দেখা যায়। ইয়াৰ কাৰণ এই ৰে যি জনে পদ্য লিখে তেওঁ পদ। কিন্তু বদলে ভালকৈ নাজানে; কেবল ছল ত ক লিখিবলৈ শিকিয়েই পদ্য লিখি বলৈ ধৰে। আৰু মাজে মাজে এনে গদ্যও দেখা যায় যাক কোনোমতে গত নাম নিব নােৱাৰি। পণ্য অশ্যে কথা পথত আৰু গদাৰ এয়োগ ক শ্যত লিখাই অবশ্য এই দোষৰ কাৰণ। এতিয়ালৈকে পৰ্য্যৰ বিষ বিধি ॥া কৈ অহা গৈছে, সি কে পণ্য লশ এখােৰ। ইয়াৰ পঢ়িলে পৰ আকৃতি প্রকৃতি, গোপি বা গাটোরে না । গি ৰচে কি কি নিয়মে চলি গালে, তা না এটাৰ হােৱা নাই। এই সিদ্ধযবােৰ নে কেন টোতে লামে নয়, তা দেখালাে বিচাৰতে মহলে চলে। তুলি ভাৰিৰ পাৰ ৰে গধু চাই আখৰ লিখি শ পাখিলেই শম্য হয়। এই বিশ্বাস বৰ ভুল। পল না কৰোঁতে যত চিন্তাৰ এয়ােজন। বি শব্দবােৰ বৰু যৰ কৰি, আৰু লেখি-খুশি, গঢ় চাই, ভাব চাই লিখিলে হে কৰি তাৰ হয়। বেনে তেনে একাৰে পদ মিলাই গলে পদ্য নহয়, দু। পাৰে। পদ্য লিখিবলৈ ধৰিবৰ আগেয়ে সেই বিষয়টো মনত থিৰ কৰি লব লাগে। যি কথা লিখিষা তাক ভালকৈ লৰা। মানুহৰ এটা গুণ আছে, যে বহুত নিয়া পুৰণি ককে। ভাবি ভাবি এই নতুন কৰি তুলিব পাৰি। ইয়াৰ এমান অগপ গমি চালেই পোৱা যায়। যাৰ বৰ চেনেহৰ ভাই ৰা কাই মৰি গৈছে, সি যদি সেই কথা ৰাৰ বছৰৰ মূৰত এগিন ভাবে অর্থাৎ সেই গৰ যত কিকি হৈছিল, তাৰ ভায়েক কেনেকৈ নৰিা পৰিল, সেই নৰিয়া লাহে লাহে কেনেকৈ টান হল, মৰিবৰ অলপ আগয়ে ভায়েৰুে কেনে কৰিছিল, কি কি কথা কৈছিল, আৰু মৰিলত তাৰ মনত কি কি ভাৰ ওলাইছি, এই বোৰ কথা যদি একান্ত মনে অকলৈ বহি ভাবিবলৈ ধৰে, তেনেহলে পুনর সেই ৰ মনত জাগি উঠি, চকুৰ পানী ওলাৰ, আৰু মন ব্যাকুল হৈ পৰিব। গৰ মনত তেতিয়া এনে শােক লাগিব, যে ভায়েক যেন সেই দিনাহে মৰিছে। সৰুলাে পুৰণি কথাকে এই ৰেন কৰি সৰ পৰা যায়। যি বিষয় তুমি পদ্য লিৰিব খোজা, সেই বিষয় এই দৰে ভাবি ভাবি মনত একেবাৰে নতুন কবি