পৃষ্ঠা:Subject Of Examination In The Assamese Language.djvu/৭৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


________________

সাহিত্যৰ সাধাৰণ লক্ষণ। তাল ভাব বা উত্তম অলঙ্কাৰ নাথাকিলেও সি এনেয়ে মিঠা। সাহিত্যৰ ৰ নুবুজা মানুহেও পদ্যৰ অলপ ৰস পাব পাৰে। আমাৰ দেশত দুলীয়া, ধুনীয়া, ৰৱা আদি কৰি যিবােৰ মানুহে গীত গায়, সিহঁতে জানো কিবা সাহিত্য-ৰসৰ পায়? তেওঁ যে হেঁপাহ কৰি পায় তাৰ কাৰণ কেৱল এই-পদ্যত কথায় কথায় মিল থাকে, এতেক শুনিবলৈকে। মিঠা লাগে। কিন্তু গদ্য তেনেকুৱা নহয়। ভালকৈ লিখিব নোৱাৰিলে তাৰ সোৱাদ কোনােমতে উলিয়াব নােৱাৰি। সাধাৰণ মহৰ পকেতাে গদ্য কেতিয়াও সোৱা হযই নােৱাৰে। কিয়নাে গদ্য যদি নিৰলাৰ বা ভাব হয়, তেনেহলে তাৰ মন আকর্ষণ কৰিবৰ শক্তিয়েই থাকে। আৰু যদি লক্ষাৰ বা সুন্দৰ সুন্দৰ উপমা দি গদ্য লিখা যায়, তেন্তে সাধাৰণ মানুহে তাৰ ভাৰকে বুজিব নােৱাৰে। এই দেখি গদ্য কেৱল শিক্ষিত মানুহৰ বয়। যদি কোনো কথা চা মানুহৰ নিমিত্তে লিখিব খােল, তেন্তে তাক পদ্যত লিখাহে উচিত। ইতি হাস পঢ়িলে জানি যে আগৰ দিনত অতি কম মানুহেহে লিখা পঢ়। শিকিছিল, সৰহ ভাগেই লিখিব নােৱাৰ চহা। আৰু লিখা পঢ়া এনাৰ ভিতৰতােৰ বুজাৰ সংখ্যা নিচেই তার। এই কাৰণে আপিতে পদৰ ইমান গৌৰ আছিল। মাজদ্যেৰতে অৱৰে কিছুমান মহৎ মহৎ লিখক ওইছিল, কিন্তু সিবিলাকে কাদিৰ পৰা চলি অহা মধুৰ পদ্য এৰি গদ্যত কথা লিখিবলৈ ভাল পাইছিল। আৰু গদ্য যে ইমান ৰসাল হয় এই কথাও তেওঁলােকে মানিব পাৰে। আগৰ কালত পথৰ কাৰৰ বেচি হবৰ কাৰণ আৰু এটা আছে। সেই কালত বিজ্ঞান ইত্যাদি মূল ফৰ বৰ চৰ্চা নাছিল। যি কথা লিখিবলৈ গণ্যৰ প্ৰয়োজন তাত মানুহে মন নিদিছিল। কেৱল প্ৰকৃতিৰ ৰূপ বা মানুহৰ দুৰৱস্থা দেখি কোনো ফোনে। কোলচিতীয়া মানুহে তাকে কৈ আনন্দ লভিবলৈ বা মনৰ আকোপ বেশি, বলৈ দুই চাৰি কথা লিখিছিল। এনােবােৰ কথা অৱশ্যে পদ্যত লিখিলে ধুনীয়া অৰ মনােৰম হয়, সেই দেখি পদ্য লিখাও হৈছিল। পাছে বহুত দিনৰ মূৰত আহি বিজ্ঞান ওলাল, ইতিহাস লিখিবৰ সকাম হল, কোনো বিষয় লৈ লিখালিখি কৰি তর্ক কৰিব লগাত পৰিল, সেই দেখি মানুহে পদ্য এৰি গদ্যত ধৰিলে। আদিতে অৱশ্যে গদ্য ইমাম মধুৰ নাছিল। গত