পৃষ্ঠা:Subject Of Examination In The Assamese Language.djvu/১৪১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


পুৱা। জীৱনৰ যুঁজ এৰি, কাম, কৰ্ম্মী, হুয়ো লতাইছে যুজৰ ভাগৰ ; বিয়াপি অসীম বি, এন্ধাৰ-এলাহ গতিহীন স্থিতি জগতৰ । কোনোবা দেশৰ পৰ। বীৰ সেত বলি আহিছে এখনি জুৰ নৈ ;– ৰিণিকি ৰিণিকি এটি নীৰৱ কবিত। বাজিছে বুকত ৰৈ ৰৈ। জোনাক জোনাক বুলি জীৱন বিচাৰি এবাৰত প্ৰকতি অতুৰ ; জোনাক জীৱন খুজি ওপঙ্গি ফুৰিছে নিফুট অ্যাকুল এটি মুৰ । কাতৰ সুৰত পমি নিয়মবিহোতো, প্ৰকতিৰ প্ৰবোধি মনক, দিবলৈ মনে মনে জোনাক- মাননী, পাচিছে পুৱাৰ বতাহক। স্বৰ্গৰ,বাতৰি পাই অপেক্ষি জোনাক প্ৰকৃতিৰ উ এাবল চিত ; বলিছে শীতল বায়ু, নাচিছে লতাই, ফুল কলি হাঁহিছে ‘পিত। ছটিমান জোনাকৰ সোণোৱালি ৰেখ লাহে লাহে ভৈয়াম নামিছে ; সৃষ্টি-পাতনিৰ সেই জীৱই ছবিটি ঘূৰি আহি ভুমুকি মাৰিছে । লোকালোক সাগৰত উটিবুৰি ফুৰা জীৱনৰ পৰি ল তাবটি ; এধা আলে। এখা , ফুলে ফুলে। কৰি প্ৰকৃতিক ধৰিছে সাবটি ।