পৃষ্ঠা:Subject Of Examination In The Assamese Language.djvu/১৪০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


১৩৮ সাহিত্য-সংগ্রহ। কৌৰৱে আলচি কৰি সাস, পাঞ্চপাণ্ডৱৰ বনবাস, চাই খেদিলা ঘোৰ অৰণ্যক লাগি । সিটে। কৌৰৱৰ অপমান, বিলাই বিপত্তি ভৈল মান, ভীমৰ বচনে আনক দিলা বঢ়াই। ধৰ্ম্ম নৃপতিৰ অঙি প্রার, তুমি যাইব। কৌৰৱৰ ঠাই, সাম্যতা বচন বুলিব। গৈয়া বুজাই ॥ ই বেলি কৌৰৱে অান এৰি, আমাক মাৰিবে জুইত পুৰি, তেবে পৰা ক্ৰম ভীমৰ সিজে বৰাই ধিকাব ভীমৰ বাহু বল, ধিক অজুনৰ ধনু-শৰ, ক্ষত্ৰিয় জাতিৰ হেন শোকাতুৰ তনু । অসমৰ্থ ভৈলে দোষ নাই, নপুংসক ভৈল পাঞ্চভাই, লোৱা দামোদৰ আসস্কাৰ পাঞ্চধস্ । ধ্রুপদ ৰজাৰ বিমানে, যজুৰ্বেদী অাতি শুদ্ধ থানে, জনম লভিলো পদে তুলিলে মোক । খৃষ্টগ্রাম আদি মোৰ ভাই, পিত। দ্রুপদে বব চাই, সজ সিদ্ধ কুলে বিবাহ দিলন্ত মোক । যাৰ হকোমল বাক্য সাধু, পাও, নৃপতিৰ কুলবধু প্রিয়ভাৰ্য্যা ভৈলে। পাঞ্চভাই পাওবৰ। তুমি যাৰ সখি গদাপাণি, আমি অ সমর্থ কোন মনি, গুণি চোৱ। হুগ কোন ওপে হীন পৰ । পুৰ। গহীন পুৱতী নিশা। নিতাল জগত । কতো নাই জোনাকৰ চিন । নিমাত বিশ্বৰ বাহী, নিজম চেতনা ; সুব ভুলা জীৱনৰ বীণ ।