পৃষ্ঠা:Manomati.pdf/২৬২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


২৮ মনোমতী "স্কাই! আপুনি সন্মতি দিয়ক ।” বদন চৌধাৰীৰ মাকেও বিধৱাক কলে—“স্মাই চাচোন। মইনো এতিয়া কি কৰিম । তোৰ যেনে বিলাই মোৰে৷ দেখোন তেনেকুৱাই। মোৰো স্বামী দেখোন মানৰ হাতত মৰিল { এভিয়ানো মই কাক ধৰিম। আাই তই ইমানবিলাক মানুহৰ কথা নেপেলাবি।” সমজুৱাসকলে আৰু বদনৰ মাকে । এইদৰে হেঁচি ধৰাত বিধৱা নিৰুত্তৰ হ’ল। সন্ন্যাসীয়ে ‘মৌনং সম্মতি লক্ষণং’ বুলি আনন্দ কৰিবলৈ ধৰিলে। কোমল মনৰ আৰু ক্ষমাশীল৷ হিন্দু বিধৱাই সন্মতি দিলে! এনেতে বদন চৌধাৰীৰ মাকে কলে—“সমজুৱাসকলৰ আগত ময়ো এটা কথা কওঁ । বৰুৱাৰ জীয়েক তিলোত্তমাই ছখৰ কালত। মোৰ ঘৰতে আছিল। এতিয়াও মোৰ ঘৰলৈকে আহিছে। ছোৱালীজনীত মোৰ মৰম সোমাইছে। মইনো তাইক এতিয়া। কলৈ খেদি পঠাম। বৰুৱাই যদি অনুমতি কৰে ছোৱালীজনী মোৰ বপা বদনলৈকে বাখি থব খোজে। । অাদেশ কৰিলে তাইক বদনে সৈতেই বিয়া দিওঁ।” বদনৰ মাকৰ এই কথাত বদনে তললৈ মূৰ কৰিলে। অনাথ চোধাৰীয়ে কলে- “আই ! বৰ আখৰ কথা। আমি ছখন বিয়া চাবলৈ পাম।” হলকান্তইও সন্তোষ মনেৰে কলে-“কোনো কথা নাই। সমজুৱাসকলে আনন্দ কৰিবলৈ ধৰিলে। এনেতে পমীলাই ভিতৰৰ পৰা এখন চিঠি দি পঠালে। । মেলুৱইসকলে । সেই চিঠি মেলি পঢ়িবলৈ ধৰিলে। সেই চিঠিতে দেখা অাছিল