পৃষ্ঠা:Manomati.pdf/২৫৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


২৫৪ মনোমতী বাপেৰ কোন ? লৰাটোৱে তললৈ মূৰ কৰি কলে—“মোৰ নাম যজ্ঞনাবায়ণ । মই চণ্ডী বৰুৱাৰ পুতেক ।” লৰাটোৰ। এই কথা শুনি অনাথ চৌধাৰীয়ে তেওঁক মাতি নি কাষত বহুৱাই মৰম কৰিবলৈ ধৰিলে। সন্ন্যাসীয়ে তেওঁৰ কপালৰ ভস্ম এফেৰা লৰাটোৰ কপালত ঘহি দি মূৰত ধৰি আশীৰ্বাদ কৰিলে । হলকান্ত বৰুৱাই লৰাটোৰ ফালে চাই তললৈ মূৰ কৰি চকুৰ পানী টুকিলে। সিফালে ভিতৰতো এখন মহা হুলস্কুল । লাগিল। মনোমতীয়ে বৰুৱানীৰ গলত ধৰি চণ্ডী বৰুৱাৰ নিমিত্তে কান্দিবলৈ ধৰিলে । পমীলাৰো চকুৰে ধাৰাসাৰে লো। বলে। তেওঁবিলাক তিনিজনক বন্দী দেখি তিলোত্তমা আৰু বদনৰ মাকেও কান্দিবলৈ ধৰিলে। এই দৰে কান্দিকাটি উঠি বদনব মাকে বৰুৱানীক শান্ত কৰি সুধিলে-—“আই কচোন ? তহঁত ইমান দিনে ক’ত আাছিলি ? ” বৰুৱানীয়ে কলে—“মানে। আমাৰ হাউলি আক্ৰমণ কৰাৰ নিশা সিহঁত আহি আমাৰ টোন্স সোমোৱাৰ অলপ আগখিনিতেই আমি নাৱেদি পলালে। হাবিৰ মাজে মাজে নাও মৰাই আমি ছদিনৰ মূৰত মানাহত ওলালোগৈ। আৰু সেই ঘাই মানাহেদি গৈ আমি বিজনী পালো। বিজনীত অামাক জমিদাৰৰ মানুহে লগ পাই আমি ক’ৰ পৰা আহিছে, কলৈ যাম এই কথা ফুধিলে। আমিও সিহঁতৰ আগত আমাৰ সকলোবোৰ বৃত্তান্ত । কলে। সিহঁতে গৈ আমাৰ বৃত্তান্তবোৰ জমিদাৰত জনালে । বিজনীৰ জমিদাৰে তেতিয়া দোলা-পাঙ্ক পঠাই আমাক নিয়াই তেওঁৰ হাউলিৰ /