পৃষ্ঠা:Mahapurus Sri Sankardev Aru Sri Madhavadev.djvu/৩৩০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
নেভিগেশ্যনলৈ যাওক সন্ধানলৈ যাওক
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই

শীশদেৱ আৰু শ্ৰীমাধৱদেৱ সদ গুৰুৰ আৱশ্যকতা সম্পৰ্কে মহাপুৰুষীয়া সম্প্ৰদায়ৰ মত এই :- গুৰুৰ উপদেশ ধৰ্ষ সাধনৰ নিমিত্তে আবশ্যকীয় কিন্তু সেই গুৰু উপযুক্ত গুৰু হব লাগে নতুবা বিশেষ হানি হয়। উত্তম গুৰু কেনে ভক্তিৰয়াকত লিখিছে :- “বেদৰ ৰহস্য তত্ত্ব সকলে জান। কৃষ্ণক ভকতি বলে সাক্ষাৎ কত্ত। এহেতে উত্তম গুৰু কহিলো সম্প্ৰতি। ইহাৰেসে উপদেশে শুদ্ধ হোৱে মতি।” শাৰ জানে অথচ ভক্ত নহয় এনেজনৰ উপদেশ উপকাৰী নহয়। হাজাৰ শত্ৰ পঢ়াৰপৰা মেধাৰ ৰাই ব্ৰহ্মজ্ঞান নহয়। “নায় প্ৰবচনেন সভ্যো ন মেধয়া ন বহুনাতেন।” (কঠোপনিষৎ) ভক্ত অথচ শাত্মজ্ঞান নাই এনে গুৰুৱে শিষ্যৰ সংশয় গুচাব নোৱাৰে। সেইদেখি গুৰু একাধাৰে জ্ঞানী আৰু ভক্ত হব লাগে। কোনো বিশেষ বৰ্ণ বা জাতিৰ লোকহে গুৰু হব পাৰে এনে কথা পোৱা নাযায়। কিন্তু ধৰ্মওৰু আৰু শিষ্য একে বাৱলী হোৱা নিতান্ত আৱশ্যক, বৈষ্ণৱ ধৰ্মাৱলী শিষ্যক শক্ত খ দিয়া যেনে অনুচিত তেনেকৈ শিষ্য শাক্ত মতাৱলম্বী গুৰুৰ ওচৰলৈ বোৱাও অনুগুত। এনে বেমেজালি বৰ্তমান সময়ত আসামত হৈছে কিন্তু ভাৰতৰ অন্য ঠাইত এনে বোধকৰে। হোৱা নাই। উপনিষদ, সুৰ আৰু গীতা এই তিনি ভাগ কৰে আমাৰ শত্ৰত বনয় বোলা হয় ইয়াৰ ভাৰাৰ এনে অনুমান হয় যে মূল হিনুৰ ভিতৰত এই তিনটি ভাগ প্ৰকৃত শৰ প্ৰতিপালক আৰু শৰ সাধনামুলক, আৰু সেইদেখি এই তিনিওটিৰ শিক আয় কৰি জীৱই নিৰ্ভয়ে ইহলোকৰ প। অনন্তলোকলৈ প্ৰদান কৰিব পাৰে। সূত্ৰ বিশদ ব্যাখ্যা উপনিষদ বিলাকত পোৱা যায় আৰু গীত উপনিৰ সাৰ। এই নিমিত্তে গীতা থানৱৰ সাৰ বুলিব পাৰে। সচৰাচৰ কোৱা হয় যে সহ নামৰ নাম, ভাগৱতৰ সৎসঙ্গ আৰু গীতাৰ একশৰণ এই লৈয়ে মহাপুৰুষীয়া॥ এই তিনটি অজৰ ভিতৰত শৰণেই যে যাই আৰু বৰ মূল ভিত্তি অৰু কোৱা বাহুল্য নাগোন। গীতাৰ একশৰণ কি? নে এক পৰমেশত এ বিশ্বাস, সকলো ক তেওঁতে সমৰ্পণ, কাৰনোৰাকে একশৰণ, তেৰ প্ৰতি অভিটাৰী অতি;