পৃষ্ঠা:Mahapurus Sri Sankardev Aru Sri Madhavadev.djvu/১৫৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
নেভিগেশ্যনলৈ যাওক সন্ধানলৈ যাওক
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই

শ্ৰীশঙ্কৰদেৱ আৰু শ্ৰীমাধৱদেৱ ১৪১ নিমিত্তে সেই পদ থাওক।” ঠাকুৰ আতায়ো মাধৱদেৱৰ কথাকে সমৰ্থন কৰি কলত শঙ্কৰদেৱে সেই পদফাকি ৰাখিলে। ইয়াৰ পিছত আৰু এদিন একাদশী বলোৰাম নামে ভকত এজন উপবাসে আছিল। তাৰ আগ দিনাও বলে ৰাম, তেওঁৰ গাত অলপ অৰৰ নিচিনা হোৱা বাবে, ভিক্ষা কৰিবলৈ যাব নোৱৰি উপবাসে থাকিবল ীয়াত পৰিছিল। তাৰ পিছদিনাও বলোৰামে একাদশী কৰি গোটেইটো দিন থাকি, ৰাতি তেওঁৰ গা ৰহিল আৰু তেওঁ ডোকত অজ্ঞান হৈ মাতিব নোৱাৰ হল। একাদশীৰ পিছদিনাও তেওঁৰ গাত তত নথকা বাবে তেওঁ পাটীতে শুই পৰি আছিল। প্ৰসঙ্গৰ সময়ত শঙ্কৰদেৱে তেওঁক উপস্থিত নেদেখি “বলোৰাম কলৈ গল" বুলি বিচৰালত, তেনে লালকাল অৱস্থাত বহাত পাটীত বলোৰামক পৰি থকা পোৱা গল। এই কথা শঙ্কৰদেৱে শুনি বললাম ধৰাই তোলাই আনি তেওঁৰ ৰত পানী চলাই তেওঁক অলপ জলপান খুৱাই সুস্থ কৰিলতহে বলোৰামে গুৰদেৱক কব পাৰিলে, কেনেকৈ অনাহাৰত তেওঁৰ গা ৰহি তেওঁ তেনে লালকাল হৈছিল। এই কথা শুনি ভকতৰ দুখত দুখিত হৈ শঙ্কৰদেৱে বলোৰামক কলে “আজিৰপৰ। ভিক্ষা নাপালে তুমি যোনে নাথাকিবা, মোৰ ভঁৰালৰপৰা দ্ৰব্যৰ লৈ গৈ ভোজন কৰিবা।” এনেতে মাধৱদেৱে শঙ্কৰদেৱৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰি কলে “বাপ, দাসে আপোনাৰ চৰণত এটি নিবেদন কৰে,সকলো ধৰ্মৰ ৰজা হৈছে নাম-ধৰ্ম্ম। সেই নাম ৰাতিয়ে দিনে লৰৰ নিমিত্তে ভক্তসকলে সদায় খাই-বৈ সুখে থাকি শৰীৰ ভালকৈ ৰাখিব লাগে; নতুবা নামৰ বিনি হয়। কলিত অনুগত প্ৰাণ, আহাৰৰ অভাৱত ইন্দ্ৰিয়সকল বিকল হয়, সেইদেখি ভকতসকলক শাৰ বিৰোধেও একাদশীত ফলাহাৰ কৰিবলৈ আজ্ঞা দিব লাগে। ফলাহাৰ কৰি ভকতি আচৰি নাম-প্ৰসঙ্গ কৰি থাকিলেও তাৰ ফলত সকলো তৰিব।” এই কথা শুনি ৰদেৱে মাধৱক প্ৰশংসা কৰি কলে “ভকতৰ সুখ - মাধৱে কেনে বুজে চোৱ॥ মাধৱে যি কথা কলে সেইটো বেদান্তৰে মত। আজিৰপৰা সকলে। ভকত মাধৱে কোৱা মত সৰি চলক, শৰীৰক শে নিদিয়াকৈ সকলোৱে নাম-ধৰ্ম আচৰণ কৰক।” সেৱকসকলে গুনৰ এনে আজ্ঞাবাণী শুনি পৰম আনল পালে।