পৃষ্ঠা:Kirtan Ghosha.pdf/৬৬৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কান-ঘোৰা [:পৰিশিষ্ট ১ ক্ষণো মে দিয়া কৰে দেৱে বৰিণ। চাপিবাক ধান নপান্ত প্ৰজাগণ॥ ১২৯ ক্ষুধায়ে-তৃষয়ে পীড়া কৰে আতিশয়। বৌ-ভাপে পোড়ে কতো বৃষ্টিত তিত। মহা দুঃখ পায়া কতো প্ৰাণী বোলে বাক। আৱেসে উচিত দণ্ড কৰে যাদৱক ১৩০ যাহাৰ প্ৰসাদে ত্ৰৈলোক্যৰ সুখ হয়ে। ব্ৰহ্মা মহেশ্বৰে বাৰু সৰ্ব্বদায়ে লেৱে। কষোড় কৰি দেৱগণে আছে চাই। আমাৰ পাশ লক্ষ্মী আসন্তোক আই ৩১ তেৱেলে ঐশ্বৰ্য্য মহা হৈবে আমাৰ। এহি বুলি দেৱগণে বান্ধয় আপাৰ। লক্ষ্মী বিনে সংসাৰত নাহিকে জীৱন। লনী নভৈলাত হোৱে ত্ৰৈলোক্য উচ্ছন ১৩২ হেনয় ভাৰ্য্যাক পাছে পায় যদুখু। তথাপিতো তাৰু এৰি চলে অল্প ঠাই। গাৱে নহন্ত লক্ষ্মী মাৱে কৰে। শীতে যে দোষ নাহি যাদৱাসে মদ। ১৩৩ হেন কথা অন্যো-মন্তে সৰ্বজনে কহে। ক্ষুধায়োয়ে দেহ কাহাৰৰ নৰহে . পুনৰপি পৰিচাক পঠাইলা মাধৱে। তথাপিতো ক্ৰোধ-ভাৱ নেড়ে লক্ষ্মী মাৰে। ১৩৪ পাখাৰ উপৰি পাণ্ডা ধিলন্ত পঠাই। নাসোক বিনাই আউৰ আন বাক্য নাই।