পৃষ্ঠা:Kirtan Ghosha.pdf/৬৭০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কীৰ্তন।] ঘুচা-কীৰ্তন এহিমতে বেৰে তিনি পৰ বহি গৈল। শুনিয়ে তা পাছে যেন কথা ভৈল॥ ১৩৫ ঠাকুৰৰ পাশতে সুন্দ্ৰা বৰনাৰী। ক্ষুধায়ে-তৃষায়ে দুঃখ সহিতে নপাৰি। মাতি আনি প্ৰবোধ কৰিলা পৰিচাক। শীঘ্ৰ কৰি পঠাই দিশা লক্ষ্মীৰ পাশক। ১৩৬ দ্বাৰ ছাড়ি দেওক লক্ষ্মী অভ্যন্তৰে যাঞে। ক্ষুধায়োয়ে মই বড় দুঃখ পাঞে। হেন শুনি পৰিচা ধৰিতে গৈল খাই। লক্ষ্মীৰ আগত কথা কহন্ত বিনাই। ১৩৭ মোক দিল পঠাই। তোমাৰ নলখানি দুঃখ বৰ পৰু॥ ইবেলিসে চলি গৈলো যাদৱৰ সঙ্গ। কি কাৰণে লক্ষ্মীৰ আমাক লাগি খঙ্গ ১৩৮ বৌদ্ৰুত শুকাই কত বৃষ্টিত তিতয়। জুয়ে-তৃষায়ে দেহ অধিকে হয়। বোলা মোক সমী শীঘ্ৰ আৰ দিও মেলি। আপুন খনক মই শীঘ্ৰে ৰাও চলি॥ ১৩৯ যেন লাগে প্ৰবোধ দিয়োক লক্ষ্মী আই। নি লক্ষ্মী বাতিল পৰিচাক চাই। গালে হাতে দিয়া লক্ষ্মী ব্যক্তিও পাছে। সুভদ্ৰা নন এতে বাৰে বহি আছে॥ ১৪ ননন্দেও হব পাৰে সঙ্গে বাদৰ। ই কি কথা মোত কহি আহে একবাৰ।