পৃষ্ঠা:Kirtan Ghosha.pdf/৬৬৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ঘুচা-কীৰ্তন ঘুচাৰ সম মই নোহ ৰূপৱতী। নাহি লাস-বেশ নোছহ নাগেৰী যুৱতী। ১২৩ এতেকে অশাক ত্যজি গৈল আপুনে। বাৰকাতে কত দুঃখ দিয়া আছে মনে॥ শিশুকাল হয়ে আল ধৰে আদৰ। তথাপিত তান মতৈলোহহ সুৰাগৰ ১২৪ আৰু তান জাল বোলাইবেক কোন না। ভাল বোলাইলেক এক গুচা সুন্দৰী। নচাওঁ বাৰৰ মূখ সন্তোক হৰি। ক্ষুচাৰ বাড়ী লাগি যাোেক বাহুড়ি ১২৫ হেন বাক্য বুলি লক্ষ্মী মৌন হুয়া ৰৈল। শুনিয়া পৰিচা তাৰক্ষণে চলি গৈল॥ কোপ-মনে লক্ষ্মী বুলি যত বাণী। ঠাকুৰৰ আগে সৱ কহিল কহানী॥ ১২৬ আশেষ কৰিলে এই লক্ষ্মীক প্ৰবোধ। তথাপি লক্ষ্মীৰ মনে মপলান্ত ক্ৰোধ। ঘৰ ছাড়ি তথাপি নে লক্ষ্মী মাৰে। বলে বাহুৰিয়া যাউক ঘুচাৰ ঠাৰে। ১২৭ লীৰ বচন শুনি পাছে জগন্নাথ। লজা বড় হয়। পাছে চপৰাইলা শাখ সৰ্ব কানে শুনিলে লীৰ ফোপকাৰ্য্য। কাস পৰি বীণ গৈল সফল সমাজ। ১২৮ তৈলে মধ্যাহু কাল বেলা বোল দণ্ড। তৈল খোৰ মহাৰৌত্ৰ শিলিল প্ৰচণ্ড . ৪২