পৃষ্ঠা:Kirtan Ghosha.pdf/৬৬৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


কীৰ্তন-খোবা {পৰিশিষ্ট। হেন নি কষ্ণে পাছে কৰি হে নাথ। পৰিচাক আদেশ কৰিল জগন্নাথ॥ ১১৭ কহ গৈয়া লক্ষ্মী কিয় এত ক্ৰোধ কৰে। ঘৰ-সুলে বহি আছো মই নিৰন্তৰে। ঘাৰ মেলি দিকে যাওঁ দৌলৰ ভিতৰে। ক্ষুধায়ে-তৃষয়ে দুঃখে মোক আতি পীড়ে ১১৮ তাক্ষণে পৰিচা দোলক গৈলা চলি। শশীৰ আগত কহে কৰি কৃতাঞ্জলি। নো নমো লক্ষ্মী মাৰ দুয়েক প্ৰসন্ন। তোমাক লাগিয়া কৃষ্ণে বুলি বচন॥ ১১৯ আঠ দিন ভৈল মই এড়ি গৈলে সঙ্গ। এইমানতে আমাক ইমান কৰে অঙ্গ। জাৰ ছাড়ি দিয়ে লক্ষ্মী কোপ পৰিহৰি। অভ্যন্তৰ লাগি চলি যাও শীঘ্ৰ কৰি ১২ হেন শুনি পৰিচাক মাতে লক্ষ্মী মাৰ। বাদৱাৰ বাক্যে মোৰ মুঞ্জুড়াই গাৱ কথাকো নকৈল শোক গৈল পৰিবি। পৰৰ ভাৰ্যাক যেন পৰে যায় এড়ি। ১২১ যাদৱাৰ কথা মোত কহিৰে নলাগে। জন্য যি কথা আছে কহু মোৰ আগে ই বিনে যায়ে বঞ্চিবাক পাবে। যাৱা নভৈলে দিন নয় কি আমাৰে॥১২২ সুন্দৰী ৰমণী ভাৰ্য্যা পাইলন্ত যাদব। আউৰ কি লাগিয়া আলিন্ত ৰোৰ ঠাৰ।