পৃষ্ঠা:Kirtan Ghosha.pdf/২৮১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
নেভিগেশ্যনলৈ যাওক সন্ধানলৈ যাওক
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


49. কিমতে বৰ্ত্তিবাে হেন কৃষ্ণক নেদেখি। আউৰ গােপ বোলে মােৰ কথা শুনা সখি দিব্য গন্ধ তুলসীৰ কৰি মধু পান। ভ্ৰমৰে গুৰি ধৰে কৃষ্ণক যােগান। ১৮২ সুন্দৰ অধৰে যেৱে কৰে বাংশী ধ্বনি। মােহ হােৱে কমল-বনৰােপক্ষী শুনি। হৰিক উপাসে আসি স্থিৰ কৰি চিত্ত। চক্ষু মুদি আনন্দতে মেনে শুনে গীত । ১৮৩ পক্ষীও মােহক যায় যাৰ বাংণী শুনি। কিমতে ধৰিয়ে প্রাণ হেন হৰি বিনি । কেহহা গােপী বােলে সথা শুনিয়াে কাহিনী। ৰামে সমে পৰ্বতত চড়ি চক্রপাণি। ১৮৪ সৱাকো হৰিষ কৰায় পুৰি বংশীদ। মিত্ৰ বুলি মেঘে কৰে মধুৰ সম্বাদ। ছত্র ধৰি উপৰে বৰিষে দিব্য ফুল। হেন হৰি বিয়ােগে কি নুহিববা আকুল ॥ ১৮৫ কতত গােপ যশােদাত কহৰে অদ্ভুত। বেণু-বাদ্যে কুশল তােমাৰ প্রিয় সুত। যেখণে বংশীক চুম্বি তােলে স্বৰ-জাতি। ব্রহ্মা রুদ্র আদি দেৱাে হােৱে মােহ আতি ॥ ১৮৬