পৃষ্ঠা:Kirtan Ghosha.pdf/২৬৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


লীড়া আনন্দ বঢ়ায়া গােপীগণৰ মনত। পৰম মধুৰ-মুর্তি লৈন্ত বেকত ॥ ১০৬ হাসাে হাসাে কৰে আতি বদন-কমল। শ্যাম তনু পীত বস্ত্রে দেখিতে উজ্জ্বল। চিকিমিকি কৰে অলঙ্কাৰৰ দীপিতি। গলত পদ্মৰ মালা দেখন্তে তৃপিতি। ১০৭ দেখি ৰূপ মদনৰ মােহন সাক্ষাত। উঠিল আনন্দে সৱে গােপা অসংখ্যাত। গুচিল বিৰহ-দুঃখ দ্ৰৱ ভৈল চিত্ত। প্রাণক দেখিয়া যেন তনু উল্লসিত ॥ ১০৮ কতত গােপীগণ গৈয়া কৃতাঞ্জলি কৰি। থাকিল কৃষ্ণৰ হস্তপঙ্কজত ধৰি৷ কতে আখে-বেথে গৈয়া ধৰে বাহু কান্ধে। কতত গােপী গৈয়া মােহ হুয়া গলে বান্ধে ॥ ১০৯ আগ হুয়া কেহহ চোবা লৰে হাত পাতি। চক্ষু পকাই চাৱে কতত কৰি মুখ কাতি। মদনে মর্দয় কতাে গােপিকাৰ মন। তনত অপয় নিয়া কৃষ্ণৰ চৰণ ॥ ১১০ এক-দৃষ্টি কৰি কতাে কতো গােপাগণে। মুথ-পঞ্চত পিয়ে তবধ নয়নে।