পৃষ্ঠা:Assam Buranji.djvu/৬৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ডাজৰিয়াই বুজ পাই, ১৭৩৬ সঁকৰ আসাৰ মাহত ঐ ফুকন প্রভিতি সেই পৰামসি লোক সকলক ধৰি বৰ চৰাতে তিনিও জনা ডাঙ্গৰিয়া বৰ বৰুয়া সহিতে ফুকন সকলে বহি সােধ পাতি, দণ্ড বন্ধ কৰিলে । পৰে ১৭৩৭ সঁকৰ আহিন মাহত গুআহাটিৰ পৰা ঐ বদনচন্দ্ৰ বৰফুকন বুৰা গোহাঁই ডাজৰিয়াত ভয়েৰে পলাই, বঙ্গাল দেসলৈ গল ; তেঁওৰ মুৰে দিহিজিয়াৰ ঘনশ্যাম ন ফুকন বৰ ফুকন হল। পৰে ১৭৩৮ সঁক, কার্তিক মাহে দুগে স্বৰ বৰ পাত্ৰ ডাঙ্গৰিয়াও পলাই ছটিয়াই গৈ ব্ৰিত্যু হল। বৰ ফুকনে ভাটিৰে পৰা মানৰ দেলৈ গৈ মানৰ ফৌজ সহিতে উজনি ওলালহি। কিছু দিনৰ পুৰে পৰা ডাঙ্গৰিয়াৰ নৰিয়া দেখি নিজে ৰনলৈ জাব নােকাৰি, এই মানৰ ৰনলৈকে ফৌজ পঠায়েই ১৭৩৮ সঁকৰ চতত ডাঙ্গৰিয়া খ্রিত্যু হল। পাচে সৰ্গদেৱে ডাজৰিয়াৰ বৰ পুতেক কচিনাখক ৰাজমন্ত্রি ববে সহিতে বুৰ গােহাঁই পাতি দিন চাৰেক মান থকাতে, বৰ ফুকনে চলেৰে আমাৰ ফালৰ ফৌজ খনি ধৰি লৈ আহি জোৰহাট পাবহি লগা হলত, চিনাথ ডাজৰিয়াই সর্গদেৱে সহিতে গুহাটিলৈ জাবলৈ জনােআত ন গল দেখি, সৰ্গদেৱৰ মনস্থ মতে বৰ ফুকুনে আমাৰ ঘৰলৈছে মান জানিচেগৈ হেন বুজি, সৰ্গদেৱক নগৰতে এৰি ডাঙ্গৰিয়া সপৰিবৰে ভটিয়াই গুৱাহাটিলৈ গল। পাচে মানে সহিতে য ন অাহি সৰ্গদেৱক সাখ্যাত কৰি, তাজৰিয়াৰ বৰ লুৰি