পৃষ্ঠা:Assam Buranji.djvu/৬১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


তাকে আজিলৈকে বৰ ভেটি বােলে। তাকে বান্ধিবলৈ সকলে সিস্য ভকত চপাতে আলচ কৰিলে বােলে, এতেক প্রজা হৈছে, অৱস্যে পুর্ব প্রতিকাৰ কৰিব পৰা হব, এই বুলি জোজা হৈ থাকিবলৈ বুলিলে। এই ভেটিব কাৰনে চপা প্রজা অসংখ্যক বুলি সুনি, সগদেৱে ভাবিলে, পুর্বে বৰ জনা ককাই সগদেৱে মােআমৰা মহন্তক অভিমান দি থৈছে ; সেই মহন্তৰে সিস্য প্রজাৰ এই প্রভাও সুনিচে, অৱস্যে দ্বেস কৰাৰ আগন্তুক আছে; কিন্তু এই মহন্তৰ জিমান প্রজা ও বিভুতি, দিহিঙ্গৰ সিলিখাতলিয়া মহন্তৰ সিমান বিভুতি ; এতেকে দিহিঙ্গৰ মহন্তক ভিতৰুআল কৰি থোআ ভাল জেন বুজি, দিহি- জৰ অধিকাৰি মহন্তক অনাই, সততে চাঙ্গলৈ অহাজোঅাকৈ সৰ্গদেৱক দেখা হৈ থাকিবলৈ অজ্ঞা কৰি লিগিৰা বাব দি ভিতৰুঅল কৰিলে। ক্রমে দেৱৰগাঁৱৰ ন দলে তৈয়াৰ হল। এনেতে নৰিয়া পৰি দেৱৰগাঁও বাহৰতে ১৬১১ সক ২০ জৌষ্ঠ ক্রিষ্ণা দসমিত সগদেও স্বগি হল ; ভােগ ১৭ বচৰ, ৭ মাহ, ২১ দিন। ইতি। ৩৩। এঁওৰ মৰনান্তে এঁওৰ ভায়েক ১৬৯১ সঁকৰ ২১ জৌষ্ঠত ৰজা হল। পাচে সিঙ্গৰি ঘৰ উঠি চুন্যেউফা নাম ললে ; হিন্দু মতে লক্ষিসিংহ নাম ললে। এবং এই দেসি মানন্দ আচার্জত সিস্য হৈ ক্ৰমে অনেক বিতি বিধান দি, পহু মৰিয়া গােসই নাম দিলে; এওৰ ঘৰৰেন গােসাঁই নামাে চলিল।