পৃষ্ঠা:Assam Buranji.djvu/৩৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


তৰফৰ বঙ্গাল চৈয়দ বাবক ও সত্রাজিতে আমাৰ দেশৰ চলা চল বুজিবলৈ, বেপাৰৰ চলে এক গােমান্তা পঠাই দিলে। কলিয়াবৰত থকা আমাৰ ফৌজে সুনি, সিঙ্গৰিত ধৰি সেই গােমাস্তাক কাটি নাও লুটিলে। সত্রাজিত আহি কলিয়াবৰৰ আমাৰ ভৰালৰ আহিলা পাতি লুটি, বিশ্বনাথৰ নটিনি ধৰি নিলে। আমাৰ মানুহ তাকব দেখি হুহকিল। পাচে কচা- ৰিৰ ভিমবল ৰজালৈ কন্যা ও পত্র সন্দেস দি পুনৰ মিলাই আহিলা পাতি ফৌজ সকলে জো কবি, ডাঙ্গৰিয়া সকলক বনলৈ পঠালে ; ভলিতে সত্রাজিতে সহিতে ১৫৪৯ সঁকত প্রধান জুধ হল। এই ৰনতে চৈয়দ বাবাকৰ নবাব পৰিলত তাৰ লগৰ মিৰা মেচোআক কঁহি সেনে সহিতে ধৰি ৰাখিলে ; তাৰে পৰা সৰু সেনৰ খেল চলিল। এই বনতে সত্রাজিত ঘটিল ; আহাটি পর্গন্তে অমাৰ হল ; তাৰ অন্ত্র সস্ত্র নাও মানুহ অনেক ধৰা পৰিল। পাচে সৰ্গদেৱে দাৰিকাত নগৰ কৰি, ১৫৫১ সঁকত ঐ ধমন- ৰায়নক দৰঙ্গৱ ৰজা ও ভায়েক গজনাৰায়নক বেলতলাৰ ৰজা পাতি পঠালে। আৰু অহম কটকি হােজা কাৰন, দেসান্ত- ৰলৈ চলাবলৈ ভাল জেন দেখি বাহ্মন কটকি পাতিলে, ও নাঙ্গটা ববাগিৰ খেল পাতিলে। পাচে উতৰে চামৰা গৰ বন্ধালে, মেচাঘৰত পুখুৰি খনালে। আৰু হাজোৰ তনয়া পৰ্বতৰ ওচৰতে ১৫৩৮ সঁকত বগালেৰে ৰন হােঙ্গতি, সেই