পৃষ্ঠা:Assam Buranji.djvu/১৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


১১ ৰুপ পালেহি। তাতে এক বচৰ থাকি তিপাম ও সলগৰি ও হাবুঙ্গ ও সিমলুগুবি এই সকল ঠায়ে ঠায়ে দুই তিনি বচৰকৈ থাকি সেই সেই ঠাইৰ নিতি ধাৰা বুজি চৰাই দেওত নগৰ কবিলে। আৰু পুর্বে ১৯৬৪ সঁকত মটকৰ বদৌচা ৰজা ও বৰাহিৰ থাকুমৃথা ৰজা এই দুই ৰজাৰে মিত্ৰ কৰি মিলেৰে বস কৰি, পৰে ১১৭৩ সঁকত মটকক খৰিভাৰি বাৰিচোআ এনে ললে। এই মটককে মন বোলে। বৰাহিক কাঠ কটিয়া চাঙ্গমাই ও বান্ধনি চাঙ্গমাই ও ভৰালি ও জবাধ ও বেজ ও কুকুৰা চোআ এনে বনুআ কৰি ললে। এই ববাহি এই ৰাজ্যত কোআ কৰা কৰিবলৈ ধৰিলে বােলে, এই বজা প্রজা খন আহি অমাক চলেৰে বনুআ কৰি ললে, তথাপি আমাৰ মনে বিসম নে লাগে ; এই দৰেই খাটি লুটি অহা জোআকৈ থাকিবৰ মনহে জাই ; এতেকে ইহত দেও সঁচ মানুহ, ইহঁতৰ সম কোনাে নাই, ইহঁত অসম মানুহ, এইকপে ৰাজ্যত কৈ ফুৰাতে অসম নাম খ্যাত হল দেখি, তেতিয়াৰে পৰা ৰজা ও লগত অহা প্ৰজা সকলকো অসম বুলিলে। এই অসমৰে দেস হল কাৰন অসমৰ দেস বােলে। আৰু জোগানৰ নিমিতে মানবে মানুহ দি ৰজা দেৱে দেও পুজালৈ গচিকলা খাত ও পিত্ৰি কৰ্মলৈ বখােআ খাত ও নিজ ওপভােগলৈ এঙ্গে খাত এই তিনি খন খাত কৰিলে। পাচে গাও ভুঞি বস বতি কৰি পত্ৰ সন্দেস দি নৰা দেস নইচাফা ৰজাত বার্তা কবলৈ