পৃষ্ঠা:হাহিৰ টোপোলা.pdf/৮৬

		কলহ লৈ নদীলৈ গ’লা।
ডাইনাপালী	:	মই নদীৰ পাৰত বহি ৰৈ আছো। এনেতে মই দেখো
		মৰাশ এটা ভাহি আহিছে। মই সাতুৰি মৰাশটো ধৰিলো।
ওজা	:	আৰু মৰাশ খালা কিয়?
ডাইনাপালী	:	আপোনাৰ এতিয়াও মনৰ ভুল ধাৰনা আতঁৰা নাই।
		মৰাশটোৰ কমৰত যেতিয়া মই খেপিয়াই চালো জাল
		মোনাখন আছে। মই মোনাৰ গাঠিটো খুলিবলৈ বহুত
		যত্ন কৰিলো।
ওজা	:	তেনেহ'লে তুমি কি কৰিলা?
ডাইনাপালী	:	মই উপায়হীন হৈ কামুৰি কামুৰি মোনাৰ ৰচিদাল
		চিঙিলো।
ওজা	:	সোনবোৰ কি কৰিলা?
ডাইনাপালী	:	মই অতি সযতনে কোনেও নেদেখাকৈ এই কলহৰ
		ভিতৰত ভৰাই আনিছো।
ওজা	:	তুমি বৰ বুদ্ধিমতী। তুমি মাৰ ঘৰলৈ যাব নেলাগে
		আমাৰ ঘৰলৈ বলা। যদি কিবা কাৰণত পিতাই আমাক
		ঘৰত ঠাই নিদিয়ে আমি নিজে ঘৰ দুৱাৰ কৰি সুখত
		থাকিম।
ডাইনাপালী	:	দুয়োজন পুনৰ ঘৰলৈ ফিৰি আহিল। ইয়াৰ অৰ্থ আনৰ
		চকুৰে বাট বুলিব নালাগে।

 ***  ****  ***

হাহিৰ টোপোলা- ৭৭