পৃষ্ঠা:হত্যাকাৰী কোন.pdf/৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে


ঘৈণীয়েকে ধান বনা, পানী অনা, গোবৰ পেলোৱা, তাত বোৱা, ভাত ৰন্ধা আদি ঘৰৰ সকলো কাম-বন কৰিও ভূঁই ৰুইছিল, জকাই বাই মাছ ধৰিছিল । আন কি সময়ে সময়ে বাৰীৰ পৰা জেং খৰি বিচাৰি আনি ভাত ৰান্ধিব লগাতো পৰিছিল। তেওঁলোকৰ দুটা লৰা আৰু দুজনী ছোৱালী হৈছিল । লৰা দুটা ডাঙৰ । ডাঙৰটোৱে বাপেকৰ কাম চলাব পৰা হৈছিলেই । ছোৱালী দুজনীৰ পৰাও মাকে সকলো কামতে সাহায্য পাইছিল। ডাঙৰ ছোৱালীজনীৰ বিয়াৰ যো-জাও চলিছিল । এনেতে হালধিবোৰী গাৱত মাউৰ লাগে । প্ৰায় ঘৰে ঘৰে বহুতো মানুহ এই ৰোগত পৰে । ডাক্তৰ নাই, চিকিৎসা নাই ; বেমাৰে গোটেই গাওঁ বিয়পিলে, আৰু দিনে দিনে ঘৰে ঘৰে কান্দোনৰ ৰোল উঠিবলৈ ধৰিলে । প্ৰতীকাৰৰ আন কোনো উপায় নেদেখি ভালে থকাসকলে কালী-পূজা এভাগিৰ আয়োজন কৰিলে । পূজা হৈ গ’ল ; ভকতসকলে ৰোগৰ পৰা মুক্তি দিবলৈ গোসানীক নানাভাবে কাকুতি কৰিলে ; পুৰোহিতে আশীৰ্ব্বাদ দি দক্ষিণা লৈ গুচি গ’ল । ৰোগে কিন্তু শাম নাকাটিলে ; পূজাৰ পিচত আক্ৰমণ অলপ চৰিলহে । এই আক্ৰমণৰ ফলত প্ৰত্যেক ঘৰৰে দুই-এজন সিফলীয়া হ’ল । কিন্তু একেবাৰেই মাৰঘাত পৰিল মিনাইৰ ওপৰত । ৰোগে নোছোৱাকৈ তেওঁৰ ঘৰত এজনো নৰ’ল ; তাৰ ভিতৰত লেলাই ধেন্দাই পৰিত্ৰাণ