পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/৯৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সূতিকা পটল। অজীর্ণ নাশন। বহুবিধ দ্রাবকৰ তিনি বিধ সাৰ। গজক ঐবিক আৰু প্ৰাৰ যথাৰ । লবণ দ্রাবক আৰু এই সমে তিনি। কৰিবে নােৱাৰি আনিবাক লাগে কিনি গন্ধকৰ পৰা জানা যি দ্রাবক হয়। তাক সর্ব লােকে মহা দ্রাবক বােলয় । দ্রব কৰি কৰে দেখি দ্রাবক বােলয় । যাকে তাত ফেলায় সেই প্রব হয় । কোনো এক দ্রাবকত সোনা নগল। অন্য অন্য ধাতু মাত্রে গলিয়া পড়য়। লবণ দ্রাবক আৰু দ্রাবক যথাৰ। গাইবা লগ সমভাগে আৰ তাৰ । তাত সুবৰ্ণৰ পত্ৰ দিবাহা ফেলাই। পানী হই পড়িবেক অল্প কথা নাই। লবণ প্ৰাৰক আৰু ৰখাৰ বিক। জীর্ণ কৰিবাৰ পক্ষে সাক্ষাৎ পাবক । অগ্নি যি ৰূপে সর্ব দ্রব্য ভন্ম কৰে। সেইপে দ্রাবকেও অজীর্ণকহৰে । ই দুই প্রাবক মাঝে প্রাপ্ত বিবা হয়। খুৱাইৰ ৰাণকৰ নকৰি সংশয়। এক টোপ গৰণৰ সাৰক পৰ। সাত টোপ পানী সমে মিশলাই থব ।