পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/৯৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সূতিকা পটল। বাস্তহই নৰইব উদৰত তাৰ । নতুবা বইব পেট । ইতো কথা সাৰ । আতে সেই ৰূপ লঘু আহাৰ সে সাৰ। লঘু আহাৰত হব জিহ্বা পৰিষ্কাৰ । আৰু দেখিবেক যদি কোষ্ঠবদ্ধ নাই। তেবেসে দিবেক পূৰ্ব আহাৰ যােগাই। যদি কোষ্ঠবদ্ধ পূর্বে আছিল তাহাৰ । সম্প্রতি পূৰ্বৰ তাক নিদিব আহাৰ । ভেৰেণ্ডাৰ তৈল সেই যোখায় খুৱাই। শৌs নােহােৱয় মানে থাকিবেক চাই। শৌচ নহইলে তৈল ঘষিবে উদৰে। অবশ্য হইবে শৌচ তাৰ কিছু পৰে জিহ্বত দইসৰা পৰা। কি গুণত জিঘাত বা ইসৰা। ময় লেখি পেঁও তুমি আঙ্গুলিত ধৰা। অজীর্ণৰ গুণে এক, দ্বিতীয়ত ৰে। দুগ্ধ খাই জল নেখাইলে মল ধৰে। দিনে জিয়া মুচুছিলে ইসৰা পড়ে। সিতে দোষে জিম্বাৰ উপৰে বাও কৰে শিশুৰ শৌচত দৃষ্টি ৰাখিব লায়। তাতে শৰীৰস্থ পীড়া অনুভব হয়। বই পেট পেট ব’ অং গনী হ'ব।