পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/৯৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


PLEASE HANDLE THE BOOK CAREFULLT সূতিক পটল। শিৰে ঘাড়ে ৰৌদ্র লাশে ছায়া পড়ে অন্য ভাগে, মস্তিষ্ক গলিত হয় তাৰ। দেখিলে কফৰ চিন, হৈয়া মাতৃ বুদ্ধি হীন, অগনিত মশুক সেঁকয়। বুদ্ধি নাই জননী, তৈলে ভিজাৱ শিব, দুগুণতো দুগুণ হোৱয় । অঙ্গ নোহে পৰিষ্কাৰ, সর্বাঙ্গে মলৰ ভৰ, ঘাও ফোড়া টোপা হয়। মাক সে কাৰ গুণে, তৈল দিয়াৰ দুগুনে, হই উঠে প্ৰাণৰ সংশয়। অজীর্ণৰ চি আৰু উপায়। লগী বেলে বিনােদিনী শুনা মােৰ বাণী। নির্মল ৰাখিবা বালকৰ কথা-কানি। প্ৰস্ৰাৱৰ বহু প্রতিদিন ধুই দিবা। প্রশ্ৰাৱত অর্থ বিছানাত নথইবা । যদিবা বালকে উকিয়ায় ধন ধন। জানিবা অজীর্ণ অগ্নিমান্দ্যৰ লক্ষণ । ওপাক খাদ্য দুগ্ধ বর্মিবা তাহাৰ। ঘ্ৰে দিবা সাও আদি পাকৰ আহাৰ। প্রতি দিন বালকৰ জিৰা পৰীবি। ইসৰ বান্ধি আছে যি দিন দেখিব ॥ সেই দিন উদৰ অসুখ অতীর্ণত ; সেই দিন বালক খুৱাই যত