পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/৯২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


96 সূতিকা পটল। এতেকতে ৰাখিৰ উৰ পৰিষ্কাৰ। নপড়িব ইতো। বিপদৰ মহা ভাৰ। শিশুক শুৰৰ সময় বৌদ্রত থােৱা দোষ। বিনোদিনী সবিনয়, পুনশ্চ লক্ষ্মীক কষ্ট, জিজ্ঞাসোহে। কোৱা ভাল কৰি । 'হ বা হয় অহিত, শিশুক ৰৌদ্রে কাথিত, ওবাৱয় শয্যাৰ উপৰি। নী বোলে তাল নহে, কোমল গাৱে নহে, আধা ভাজা হয় তার প্রাণ। কি কৰিৰ নিৰুপায়, কহিবাক শক্তি নাই, মা তাৰ পৰম অান।। বাধয় অনেক বেলা, কৰি তাক অবহেলা, গৃহকাৰ্য্য কৰে পাৰ্য্যমাণে। ৰেৰ কি গুতাপ, অমৰত্তে বাপ বাপ, মাতৃ আপনাৰ বেলা জানে। কাগ ৰৌত্র অল্প কাল, দি কথা ভালতো ভাল, শীতলতা সদায় নয়। বই ৰে বহু গীত, ই দুয়ো বহু অহিত, তাহ বানৰ ৰোগ হয় ! অ কাল বৌদ্রে খৈব, তদতে ছায়াক লৈ, এই কথা সি পক্ষত সাৰ !