পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/৯১

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সূতিকা পটল। ৭৭ বান্তৰ ঔষধ। যিতো শিশু খৰিচা দুখেৰে বাতিয়ায়। খুৱাইলে তাকে * তাৰ উপকাৰ পায় । মধ্যে মধ্যে বালকক খুৱাইব তিতা। সুমিষ্ট সামগ্রী দিব লবণ মিশ্রিত । যি সময়ে বালকৰ দন্ত বাহিৰয়। সি সময়ে বালকৰ বহু যােগ হয়। অচৈতন্য হলে উপায় । দেখি আছা বালক অছিয় খেলা কৰি। অচৈত হৈয়া পৃথিবীত যায় পড়ি। চক্ষুঃ উলটিয়া উঠে মুখ ম্লান হয়। নলড়ে নচড়ে কাষ্ঠ প্রায় হৈয়া ৰয়। সি সময়ে চক্ষে মুখে জল ছিটা দিবা। হাত-বিচনীক ধৰি সঘনে বিচিবা। সিতা কাৰ্য কৰন্তে চৈতন্য পাই যায়। কেওবা চৈতন্য পায় কেওবা নপায়। নহলে চৈতন্য তাতত তুলি উদ্ধ শিৰে । শিৰে জল ধাৰা কৰিবেক ধীৰে ধীৰে। ইতত দুই ক্রিয়াত হোৱয় উপকাৰ। অজীর্ণৰ গুণে হয় জা বাহা সাৰ। অর্থাৎ ওপৰত কোৱা চুণৰ পানীমিহলোৱা পাখীৰ।