পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/৭৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সূতিকা পটল। জননীয়ে পূর্ব দুঃখ স্মৰি কৰে ক্রোধ। সি কই ফুৰয় “মােৰ জননী নির্বোধ” । তাৰ নিজ দোষে দুই পক্ষে হাই লাগে । শাহু-ব’ৰী উভয়ৰ কলহ নভাগে ॥ বিছানাত গৃহিণী মাতৃৰ খল কয়। পুৱা গালি খাই বুড়ী পৰাজিতা হয় । কালি কাটি লঘনে থাকয় শােক কৰি। পুত্ৰে ৰোলে বুড়ী কিয় আছয় নমৰি। গৃহিণীয়ে বােলে বহু নিষ্ঠুৰ বচন। কালি ফালি করে বুড়ী কোনে দিয়ে মন । ভেকাহি মাৰিয়া বোলে তয় জানাে ভাল। ধন্য ধন্য ধন্যৰে কি ধন্য কলিকাল ॥ গােবিন্দে বােলে গৃহিণীৰে সেই গতি। ব’ৰী নহােয় মানে আছয় সংপ্রতি। বোড়ী হলে শাহুক দেখিব তৃণসমা। যিবা মনােদুঃখ পাব নহয় উপমা। এতেকতে হাই এড়ি কৰা কৰ্ম্ম। বৰী-বেটা সবে মনে মনে চিন্তা ধর্ম।