পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/৭৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সূতিকা পটল। ৬১ গৃহত ধোঁৱা মন। ভাল কথা আৰু ভাল পড়িলে মনে। ধোৱা নকৰিয়া অগ্নি ৰাখিব যতনে । Yম গুণে বালকৰ চক্ষু ৰোগ হয়। কোমল চক্ষুত ধোৱা সমূলে নয়। অঙ্গাৰত অগ্নি জালি চৰুত ভৰিয়া। পােৱাতিৰ অনতিদূৰত থােৱা নিশা। অগনিৰ গুণে কৰে বােস শোধন। অগ্নি ৰাখিবৰ পক্ষে কৰিবা যতন। আমি জনমতো আমালোকৰ জননী । যিবা কষ্ট সহিলে বুঝাহা মনে গুণি । অজ্ঞান আছিলো হেতু মনত নৰৈল। এবে বুঝি-শুনি কিয় প্লান হীন ভৈল । কিবা আশা ভয়ে পালিলেক মােক । পাহৰিলে। সমুলে কিঞ্চিত নাই শোক। নিন্দা। আৰু দেখা কলিকালে পুৰুষ সকলে। অন্যৰ কা কথা যাক বিদ্যাৱস্থ বলে । বৃদ্ধা জননীয়ে কল্যাণৰ হেতু চাই। এটা টকা খুজিলে বোলয় নাই নাই । গৃহিণীয়ে সুবর্ণৰ নুপুৰ যদি চাবে। ঋণী হৈও নিয়ে আনি অবিলম্বে পারে