পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/৭৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সূতিক। পটল। বস্তুব দুর্গন্ধে থাকে অনাহাৰ প্রায়। বস্তুৰ দুর্গন্ধে দুগ্ধ-বিহীন ত্বৰায় । বস্ত্ৰৰ দুর্গন্ধে বালকৰ ক্ষীণকায় । বস্তুৰ দুর্গন্ধে বালকৰ প্রাণ যায় । এতেকতে নির্মল বসন পৰিবেক প্রসূতিৰ গাত্ৰ পৰিষ্কাৰ কৰিবেক ॥ বিনােদিনী বােলে বস্তু নথাকয় ভালে। ৰক্তাদি লাগিয়া নষ্ট হয় তত কালে । লক্ষ্মী বােলে বিস্মৰণ হইছা আপুনি। কি কহিছে। পূর্বে ময় তাক চোৱা গুণ। খণ্ড-বস্ত্র অগনিত সেঁকি তপতাই। প্রসৱ-দুৱাৰ ঢাকি ৰাখিবে সদাই। সেই বস্ত্রখণ্ড সলাইব বৰংবাৰ। পৰিধান কাপড়ত কি সম্পর্ক তাৰ । বিনােদিনী বােলে স্মৃতি হইল আমাৰ। সি বিষয়ে আপত্তি নকৰে আৰ বাৰ । দেহ-পৰিষ্কাৰ। কিন্তু দেহ পৰিষ্কাৰ ৰা নিৰুপায়। দশদিন মান কৰিবাক বিধি নাই। লক্ষ্মী বােলে উষ্ণজলে বস্তুক ভিজাই । গাও ঘষি নির্মল কৰাত দোষ নাই । নকৰিৰে পৰিস্কাৰ অসুখ লাগয় । নিজে বুঝি চাব। কথা হয় কি নহয় ।