পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হৈছে


কিতাপখন আচলতে অনুবাদ হে৷ কিন্তু কবিৰাজী বা বেজালী কিতাপ সকলোৱে বুজিব পৰাকৈ অনুবাদ কৰা সাধাৰণ শক্তিৰ কাৰ্য্য নহয়৷ আচলতে এই পুথিখনে আমাক প্রাচীন সংস্কৃত সাহিত্যত যে সকলো কথা শ্লোকত লেখা হৈছিল, সেই কথাটি মনত পেলাই দিয়ে৷ এই সুৱলা অনুবাদত বাদে মাজে মাজে মধুৰ পদৰ ফুলবােৰ ফুটি ফুটি ওলাইছে৷ অৱশ্য, এনে কিছুমান অনুপ্ৰাস বা যমকৰ ঘটা আছে যাক আজিকালি ভাল কবিতা বোলা নহয়৷ কিন্তু তেতিয়া অনুপ্রাস, যমক আৰু অলঙ্কাৰৰ চকমক দেখোৱাই কবিতাৰ আদৰ্শ আছিল; আৰু সেই আদর্শত বুঢ়া চৌধুৰীক ছেৰ পেলােৱা টান৷ সময় আৰু আদৰ্শমতে কৃতিত্ব দেখাবপৰা বুদ্ধি আৰু শক্তিৰ কাম; সময়ৰ আদৰ্শক কাটি কৰি থৈ সত্য আদর্শ অনুসৰি কৃতিত্ব দেখুৱাব পৰা প্রতিভা অতি কমৰ ভাগ্যত হে হয়৷ ইয়াত দুই এটা উদাহৰণ দেখুৱাই তেওঁৰ কবিত্বৰ পৰিচয় দিব নােৱাৰি৷ সমুদায় কিতাপখন এবাৰ পঢ়িলে তেওঁৰ কবিত্বত মুগ্ধ হ’ব লাগিব। তথাপি শব্দ ব্যৱহাৰ আৰু অলঙ্কাৰৰ ছটা দেখুৱাবৰ বাবে ইয়াত দুটি এটি পদ তুলি দিয়া হ'ল৷

হাস্য আস্যে লক্ষ্মী বােলে কিনু হাস্যাস্পদ৷
ঈশ্বৰৰ কাৰ্যে ভূতে ঘটায় বিপদ৷৷ (১২ পৃষ্ঠা)

অনুপ্রাস আৰু শ্লেষ আদিত চাবাচোন-

গােবিন্দৰ পদ, আৰু গােবিন্দৰ পদ৷
ই দুই জানিলে গুছে প্রসব বিপদ।৷(১৬ পৃষ্ঠা)

দুৰ্ম্মদ বিপদকাৰী, হৰিনাম তাহে হৰি,
মােহ পৰিহৰি তাক ভাবা৷