পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/৬৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সূতিকা পটল। (1 নাভিপক ঔষধ। যদি নাতি পকে কোনো অসাৱধানত। ঔষধ যতন কওঁ ৰাখিবা মনত। অন্য যত্ন নলাগে ঔষধে বহু নাই। তপ্ত জলে ধোৱা নিত্য, যাইব শুখাই। তিসি * বাকল পিষি লবি সিজাই। দিব নাভি উপৰত যাইব শুখাই। নিত্য চাৰি পাচ বাৰ দিহা সিজাই। যাইব শুথাই নাই কিছু চিন্তা নাই। ঔষপত কৰি ধোৱাতে সে গুণ হয়। পচা মাংস উঠি যাই পুনঃ নপাকয়॥ পোৱাতিৰ ককাল সেঁক। বিনোদিনী বোলে পুনঃ শোধে। ইতো কথা। পোৱতিৰ কঁকাল সেঁকাৰ আছে প্ৰথা। তোমাৰ মনত তুলি লল। স্বভাৱতে। সেকিবে কি নেপেঁকি।ে কোৱা ভালমতে ' লক্ষ্মী বোলে সেঁকিলে নাহিক অপকাৰ। পোৱাতিয়ে সুখ পাৱে কৰোহে। স্বীকাৰ। উদৰত কাপড় বেড় আছে যাৰ। অকাৰণ নাই প্ৰয়োজন সেঁকিবাৰ।

সেহৰ বা সৰিয়হৰ নিচিনা এবিধ শস্য। দোকাৰ কিনিব প্যৰ। + 'নাই” পাকলে নিতো তপত পানীৰে ধু'ব লাগে। ধৰি খুজিলে ভিসিৰ বাকলি দিৰাই দিব। কিন্তু খুলে বেছি উপকাৰ।