পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/৬৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


AS সূতিকা পটল। বালকক সেঁক দিয়া। তো ক্ষান্ত ভৈলো বালকক বেঁকিৰাৰ। লক্ষ্মী বোলে শুনিও ব্যৱস্থা কওঁ তাৰ। বালকৰ গাত্ৰে জল আছে অনুমানি। বালকক সৈকয় অগ্নিৰ পাশে আনি॥ তাতে আধা পোড়া হয় কাৰে জলা বাধে। কহিবে সহিবে নৰে দুঃখে শিও কান্দে। সেই অগ্নি উত্তাপত জৰ উপজয়। নানা অপকাৰে ধৰে জীৱনৰ ভয়। এতেকতে সৰ্ব্ব অঙ্গ সেঁকা অনুচিত। নাতি মাত্ৰ সেঁকিবাৰ কেবল বিহিত। বৃদ্ধাঙ্গুলি প্ৰদীপ-অধিত তপতাই। সেই অঙ্গুলিয়ে হেঁচি হেঁচি সেঁকে নাই” প্ৰদীপ-শিখাৰ কালী তৈল সমন্বিত। লাগিয়া থাকয় সেই বৃদ্ধ অঙ্গুলিত। সিতে অঙ্গুলিক ষেবে নাভিত হেঁয়। সেই তৈল-কালী নাভিমূলে প্ৰবেশ বালকৰ নাড়ী পকে সেই তৈল গুণে। ইসৰ অহিত হয় ধাত্ৰীৰ দুণে॥ এতেকতে দিতে কৰ্ম কৰা অনুচিত। সি কৰ্মত হয় জানা হিতে বিপৰীত। কিছুমান অঙ্গাৰত অগ্নিক লগাই। কানিৰ টোপলা সেকি সেকিবেক “নাই”। ইতো নিয়মত মহা উপকাৰ হয়। কদাচিতে। বালকৰ নাতি নপক