পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/৬৫

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সূতিকা পটল । অগণিী কালে উৰৰ বি আকৃতি। সেই ৰূপ হৈয়া থাকে নহয় বিকৃতি। বন্তে নবাধিলে চর্ণ উলমি যাই। উপমা বিচাৰি মেলেখিলে লজ্জা পাই আকে জানি বন্তে গর্ত বাধিৰ মেৰাই। যদি বৃকোদরী হইবাৰ ইচ্ছা নাই । এই বন্ধনক দশ দিন নেমেণি। শুইয়া থাকিব উঠি ফুৰিব নেদিবা। প্ৰসৱ অন্তত ৰক্ত নভাঙি বৰ উপায়। বিনোদিনী বােল দেশ আচৰণী দলে। প্ৰসৱ জন্তত উঠি বসিবাক বলে। আৰো বুঝাইয়া বােল উপদেশ দিয়া। অবশিষ্ট ৰক যাক নিঃশেষ হইয়া । লক্ষ্মী বােলে সর্বনাশ প্রাণৰ সংশয়। মূচ্ছ। হয়া পড় আছয় তাত ভয়। সেই মুচ্ছ নভাঙি যাইবে পাৰে প্রাণ। সিসবত কৰিয়া অহিত ইট টান । বুঝি নানি বধে কৰে ছল-ছুতা। বােলে ওঝা আনা, হৈল ‘বাঘিনী-প্রসূতা*। লীবোলে আৰু ভয় ৰক্ত তাঙিবাক। দিন দশমান বুলিব দিলে হাক।