পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/৬৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


co সূতিকা পটল। লক্ষ্মী বোলে একো চিন্তানাই, ফুল আসিবেক থাকা চাই, সমৰে নোহে, কাৰো মাত্র সি জঞ্জাল। বিনােদিনী বােলে সত্য ভৈল, মােহিনীৰ ফুল পড়ি গৈল, ৰাম ৰাম বােলা চিন্তা গৈল, ভৈল ভাল। পুত্র মুখ দেখিল মােহিনী, আনন্দিতা লক্ষ্মী বিনােদিনী, বন্ধুগণ মিলি কৰে সুমঙ্গল গান। গােবিন্দ গােবিনে ৰাখা পায়, গামলালে ৰক্ষ শ্যামৰায়, চিদান কৰা চিদানৰ কল্যাণ প্রসৱ অন্তত “বাঘিনী-প্রসূতি” ন’হাৰ উপায়। বিনােদিনী বােলে লক্ষ্মী কি কৰিৰো এবে উদৰৰ হাত তোলে। তুমি বোলা যেবে। লক্ষ্মী বােলে অল্প কাল ৰাখা মাত্র হাত। কাপড় বেষ্টন কৰিবা আছে তাত । কপাহি কাপড় খণ্ড দীর্থ ভাজে ধৰি। আপনি লীয়ে লৈল দুই ভাজ কৰি। উদৰৰ অধঃ উর্ষ উভয় ভাগত। মেৰাই ৰাখিল মেৰ কাটিলেক যত। টানিয়া বাধিল আৰু ৰাখিল যতনে। পােৱাতিও মুখ মানিলেক মনে মনে। মেৰাই বাঁধিলে তা দুই গুণ হয়। ৰক্ত ভাঙিবৰ আৰ নাকে সংশয়।