পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/৬৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সূতিকা পটল । প্ৰসৱৰ অন্তে ৰক্ত ভাঙয় নিশ্চয়। ইতো ৰীতি বুলি লােকে জানিয়া আছয় কিন্তু ইতো ৰীতি ননহে অষত্নৰ ফল। ৰক্ত ভাঙি প্ৰতিয়ে হোক দুর্বল। কথিত নিয়ম যদি আচৰণ হয়। প্রসূতিৰ কিছুমাত্র ৰক্ত নপড়ায় । এতেকে প্রতি সেই দিন সেই ৰাতি। উঠা বহ। নকৰি সহিব ইতাে দাতি । অন্য কাৰ্য্যে থাকোক প্রস্রাব প্রয়ােজনে। মুঠিব উঠিলে দুঃখ মিলিব সম্বনে। অন্ত নৱ দিন উঠিবাক বহিবাক। অল্প অল্প পাৰে, বহু পক্ষে আছে হক ॥ সাৱধানে ৰাখিলে হােয় শীঘ্ৰে ভাল। পূৰ্বাকৃতি হইব নলাগে বহু কাল ॥ ৰক্ত ভাঙি নিস্তেজ দুর্বল হই যাই । তাতে শীঘ্ৰে ভাল কৰা হয় নিৰুপাই । ইসব কথাক এহিমানে এটি থওঁ। পোৱাতি-পথ্যৰ ব্যৱস্থাক এবে কওঁ । পোৱাতি-গর্ভৰ পৰিপাক শক্তি হীন। লঘুপাক আহাৰ বিবেক কিছু দিন । তি-নিকাৰ, যিক্তি।