পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/৬২

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


প্ৰসৱৰ তৃতীয় অৱস্থা, পােৱাতিৰ শুশ্রুষা। বিনােদিনী বােলে কি হয়, এতক্ষণে ফুল নপড়, চিন্তাতে আকুল লক্ষ্মী ভৈল মােৰ মন। কী বােলে তুমি ভাবা কিবা, উদৰৰ হাত নুতুলিবা, ফুল পড়িবাৰ আছে মাত্র অল্পক্ষণ। বিনােদিনী বোলে আছে হাত, অন্যথা নকৰে। কিছুতাত, বুলিব মানে নুতুলিবো কদাচিত। প্ৰসৱৰ ভৈল বহুকাল, নপড়িলে ফুল নেহে ভাল, তোমত কি মিছা, অন্তৰে হইছে। ভীত। প্রদৱৰ অল্পক্ষণ পাছে, দেখে ফুল নপড়িয়া আছে, আচৰণী হাত প্রবেশাই অনে টানি। যি কৰা উচিত তাকে কৰা, কিন্তু মােৰ ইতো যুক্তি ধৰা, শীঘ্ৰে ফুল পড়িবাৰ কাৰ্য কৰা জানি। বােলে কিন্তু সর্বনাশ, কথা শুনিলাত আসে হাস, পােৱাতিক হত্যা কৰিবা বােলা মােক। ফুল টানি আনা মহাভয়, তাতো বহু ৰক্তস্রাব হয়, নকৰে সংশয় কেৱলে অন্যানী লোক। ওঁৰ ভিতৰে নিয়া হাত, জৰায়ুত কৰে নখাঘাত, ফুলৰ কিঞ্চিত ছিঙি থাকে জৰায়ুত। যদি হেরে ইতো বিসঙ্গতি, তেন্তে নাই আৰ ৰক্ষাগতি, সুতিকা অবত পাৱে কষ্ট অদভূত ।