পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/৫৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


৪৪ সূতিকা পটল। সিতে বঁাধ নেদেখি কাটয় উপৰত। ৰক্ত বহি ভয় জন্মে শিশু মৰণত। সেই দুপত ৰক্ত বহে ধাৰাৰ। বাধৰ উপৰে বঁাধ দিব লাগে আৰ । এতেকতে সিতে ৰজু অল্প বড় কৰা । কিংৰা ৰক্ষ্ম এৰি ফিতা • ব্যৱহাৰ ধৰা । বাধৰ দুগুণ থাকিলেক এইমানে। বাশৰ কৰ্ত্তনে শিশু দুঃখ পাবে প্রাণে। বাশৰ কৰ্ত্তনী হলে ৰেপিব লাগয় । দুঃখ পাৱে শিশু জানা তাতেসে কায় । কণীত কৰি কেঁচি মহা উপকাৰী। কেঁচিৰে কাটিলে শিশু নপাৱয় সাৰি । কর্তনে কাটিব লাগে নাকাটিশে নয়। কোন স্মৃতি ব্যবস্থা শঙ্কত নহয় ৷ পৰম্পৰা যি কৰে কৰয় মাত্র তাক। দোষ দেখাইয়া দিলে নুনয় হাক । এতেকে বিশুৰ লিখিবাক নাই মন। প্রাচীন সবাৰ পক্ষে অৰণ্যে দেন। নবীন সুমতি সতী সবাকো মিনতি। ইসব নিয়ম চলাক দিয়া মতি। নাভিক এৰিয়। তিনি আঙ্গুল উপৰে। নাড়ীক বাধিল লক্ষ্মী ধৰি নিজ কৰে ‘ফ তা-ও এবিধ এড়ি। কিন্তু গোটালি ন হয়, চেপেট। হে কৰে পাৰীৰ ৰ। দোকানত কিনিব পায়।