পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/৫৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সূতিকা পটল। লোমজ কোমল বস্তু হাত দুই মানে। বিহ ও তাৰ জৰি লােৰা সাৱধানে। জনমি নাকান্দিলে কি কৰ্ত্তব্য। বিনােদিনী বোলে মনে ই কথা বহিল। পূর্ব উপায়তো যদি শিশু নকান্দিল। তেন্তে কি কৰিব লাগে দিয়াহ। শিকাই। কোনে ও নজানে কিছু হােৱে নিৰুপায় । লক্ষী বোলে কওঁ যি আছয় উপায় । বালক ক লব "চিতে’ কোলাত শুৱাই । দুই হাতে দুই পার্শ্বে ধৰি তদন্তৰে। মুখে মুখ দিয়াফুক দিবেক ভিতৰে । তাতে শিশু উদৰত বায়ু পূর্ণ হব। সেই কাৰণত শিশু নিশ্বাসক লব ॥ বাৰ তিনি চাৰি এইকপ আচৰণে। নকান্দিগে আশা এৰিবেক তাৰ মনে। কিন্তু এই শেষ যত্ন আগে নকৰিব। আগে যি কহিছে। আগে কৰিয়া দেখি। নকালি শিশু আৰু নিশ্বাস নলৈল। এক পূর্ব বর্ণ ওছি নীল বর্ণ ভৈল ॥ তেন্তে নাভি মূলে তিনি আঙ্গুল উপৰি। ছেদিবেক নাড়ী তাক ৰন্ধন নকৰি ।