পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/৪৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সূতিক পটল। হেন কালে মােহিনীয়ে উহু উহু কৰি। বোলে মোৰ কঁকাল ফাটিল হৰি হৰি । লক্ষ্মী বোলে কঁকালত হাত পিহি দিয়া। বেদনা সাশ্রয় কিছু পাইব এতিয়া ॥ দিল সেই মতে কিছু সাশ্রয় হইল। উক ভাঙি গৈল বুলি মােহিনী কহিল । তাতে। সেই ৰূপে গৈয়া হাত বুলাইল। বেদনাৰ পক্ষে অল্প সাশ্রয় মিলিল । বালকৰ মুৰ দেখা পৰিলে । বিনােদিনী বােলে হেৰা হেৰ লগীবাই। প্ৰসৱৰ দুৱাৰত শিৰ দেখা যাই । লক্ষ্মী বোলে সত্য কিন্তু এ কৰ্ম্ম কৰা। উভয় বাৰৰ * মধ্যে হাত দিয়া ধৰা । হেঁচা ঠেলা টিপা টাপী একো নকৰিবা । হাত তল। পাতি মাত্ৰ ধৰিয়া থাকিব। জল দ্বাৰ মলদ্বাৰ উভয়ৰ মাজে। অস্থি নাহিকৰ তাত চর্শ মাংস বাজে । মস্তক নির্গম কালে আছয় সংশয়। মধ্য ভাগ ফাটি কাৰো এক ফাক হয় । অতএব এই কালে কৰা হত্যার্পণ। বালকৰ স্কন্ধ নলাইৰ যতক্ষণ উঃ ধাৰ-প্ৰসৱৰ দ্বাৰ অাৰু শো বাৰ।