পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/৪৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


. সূতিকা পটল। {বনী-পুতলী সম অতি সুকোমল। লাগিব নাকি শিৰে আঘাত প্রবল। বল দিলে শিশু আসে নেদিলে নাহয়। পাগলত পৰে হেন জ্ঞানী নহয়। বসিলে সে শিশু জন্মে শুইলে নহয়। কোনো যুক্তি কোনো শাস্ত্রে হেন নহয়। কত শত ৰূপৱতী নবীন প্রতি। শুইবাৰ অৰ্থে কৰে কাকুতি মিনতি । নির্দয় হুইয়া ধাই । অশিক্ষা কাৰণ। মিনতি নুনি কৰে শুইবে বাৰণ। শুইলে নাহিক কিছুমাত্র অপকাৰ । শুইলে কি গণ মৰ্ম্ম নানয় তাৰ । গা-ছুৱাগলে যি কর্তব্য। বিনোদিনী বােলে যুক্তি তোমাৰ প্রবল। দেখা দেখা মােহিনীৰ ভাঙিলেক জল । লক্ষী বোলে মন্দ নােহে সাবধান হোৱা । বাম কুক্ষি অধঃ কৰি শুৱাইয়া গােৱা। জানুদ্বয় মধ্য বালিশ ! এটা দিয়া। শিশুৰ মশুক দেখা দিকে এতিয়া ॥ মস্তক বাহিৰ পক্ষে হব সুসঙ্গতি। ইতো কষ্ট কালে সুখ পাইব প্রতি ৫ সেই ৰূপে সি ফাক কৰি আচৰণ। লক্ষ্মী বিনোদিনী কৰে কথোপকথন। † alfm9 -1!7