পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/৪৬

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সূতিকা পটল। প্ৰসৱৰ দ্বিতীয় অৱস্থা আৰু শিশু ভূমিত পৰি ঘনশ্বাস কাঢ়িব ধৰিলে যি যি কৰিব লাগে সেই সেই কথা। প্ৰসৱৰ সময় কর্তব্য। পুনৰপি মােহিনীক লক্ষ্মী পৰীক্ষিলা। বাম কক্ষ অধঃ ৰাখি * শুৱাইব দিল । হইল জৰায়ু মুক্ত হােৱা সাৱধান। প্ৰসৱৰ আছে কাল অল্প কিছু মান। বিনােদিনী বেলে তােৰ কাণ্ড আচৰিত। সাধাৰণ জনৰ সম্পূর্ণ বিপরীত। অন্তে বল দিয়াৱে পােৱাতি বহুৱাই তােৰ কিয় মনত হেনয় বুদ্ধি নাই। লমী বােলে ময়ো দেখি শুনি আছে আক। পােৱাতিক বােলে উৰু দাঙি বহিবাক। আৰু বােলে পৰ্যমাণে বল দিয়া দিয়া। দু:খ দেখি পােৰাতিৰ মােৰ ফাটে হিয়া। দেখা দিতো কত বড় বিষৰ বিষয়। শিশুৰ মস্তক যদি ভূমিত পড়ায় । বাম * অ ৰাখি-বাও ফালে কাটি কবি।