পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/১০৪

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


৯০ সূতিক। পটল। দুই দুই দণ্ডে খুৱাইবা একবাৰ। কাষ্টকৰ জলে ৰঙা দাগ যাব গাৰ স্ববক্ষাৰ দ্রাবকত ৰূপা যােগ কৰি। করে দ্রাবকৰ কঠী যি জানে ডাক্তৰী । তাকে বিক্ৰী কৰে সেই বিক্রেতা সকলে। কেবল দ্রয় মাত্র সিতো বৃষ্টি জলে সেই জল ৰঙা দাগ বেড়ি মুক্তি দিব। কলা পড়ি যাৰ ৰঙা বেশ নথাকিব। য'ত ৰঙা ৰঙা দেখা তাত আগে দিয়া। ৰঙাৰ উপৰে জল দিহা মুছিয়া ॥ কিন্তু তিনি চাৰি বাৰ সেই ৰূপে দিব। তেবেসে ৰঙাৰ লেশ মাত্র নাথাকিব কাষ্টিক পােনৰ ৰতি ভাড়ৈ তোলা পানী। তাকে মুছি দিবাহা শলাত ৰান্ধি কানি। কাৰ্যক বুঝিয়া নূনাধিক যিকা লাগে। ইচ্ছা অনুসাৰে কৰা কৰা এই ভাগে। সি ঔষধ দুর্ণত সহজ কথা এই। ইয়াক দিকে তাক পায় যেই অল্প মাত্র আফিওক কালত সিজাই। সােমজ সূন সেই শত ভিজাই।

কাই এৰি ঔ; তাৰ পয়োনি কমতে ইষাৰু এত কৰে। ঘৰত সেইবােৰ ক টা ; দোনৰপৰা কাৰু কিনি আনিলে । ডাক্ষাৰখানাৰ পৰা খুজি নিলে । কিন্তু এই দৰ দিয়াত অলপ হোম ; সেই দেখি ইয়াৰ পাছৰ পদকই ফাকি কোর নিয়মমতে কাফি