পৃষ্ঠা:সূতিকা পটল.djvu/১০৩

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সূতিকা পটল। একবাৰ দুই বাৰ দিব বাৰংৰাৰ। সৰ্ব্ব দোষ শাস্তি হব কহিলোঁহে সাৰ। গাৱত ৰঙা দাগ হলে। শিশুৰ শৰীৰ অনেলে পড়ে। নানা অঙ্গে লড়ি ফুকেত জৰ ৰে। চক্ষু মুখ নেমে শব্দ নকল। ভৰসা এড়য় তাকে ভাবে মহা ভয়। অশৌচৰ মধ্যে জানা সেই ৰোগ হলে। নির্বোধ ওঝায় “মকুচিয়া-মায়া বলে। ৰোগ উপজয় কিয় নানয় তাক। নজানে নুশুনে প্রসূতিকো নেদে হাক । শুনৰ দুর্গন্ধে আৰু বিছানাৰ মলে। গৃহ মধ্যে বায়ু সূৰ্য্য-কিৰণ নগলে । ইসব কাৰণে ইতো ৰোগ উপজয়। আলনিয়া দিয়ে আৰু দেখুৰায়ে ভয় যিজন নির্বোধ কথা নলবাহা তাৰ। টীংচৰ লক জানা ঔষধ আৰ। ইংৰেী ঔষধ বিক্রেতায় বেচে আক। অতি অল্প মূল্যে পাইবাহা কিনি যদি ইতাে দুত পেট কিকা নাই। তাৰে তিনি বিন্দু হিম জলে মিশলাই।