পৃষ্ঠা:সাৰনিত্যক্ৰিয়া.djvu/৫৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ব্রহ্মচর্য কাক বােলে ? সদায় ব্রহ্মতে আচৰণ কৰা, অর্থাৎ নিৰাকাৰ সাকাৰ অখণ্ডা- কাৰে পৰিপূৰ্ণৰূপে তেজোময় পৰমায়াক অন্তৰত প্রেম ভক্তি কৰি ধাৰণ আৰু সকলােতে ব্রহ্ম আছে এইদৰে সদায় মনত বোধ কৰাৰ নাম ব্রহ্মচর্য । প্রথম অৱস্থাত ৰেতঃ স্তম্ভন নকৰিলে ব্রহ্মচর্য সিদ্ধি নহয়। বেতঃ অনর্থক পৰিত্যাগ কৰিলে স্কুল শৰীৰ, মন, শক্তি, তেজ, ক্ষীণ আৰু বুদ্ধিহীন হৈ পৰে। ব্যবহাৰিক আৰু পাৰমার্থিক ক'শ্য উত্তম- ৰূপে বুজি ৰীতিমতে সমাধা কৰিবৰ সমৰ্থ নহয়, আৰু পৰমায়াত প্রেম ভক্তি জন্মে, অসৎ পদাৰ্থত চিত্ত সদায় আসক্ত থাকে আৰু সদায় উৎসাহ ভঙ্গ হয়। | ৰেতৰ ধৰ্ম্ম সুখ প্ৰদান কৰা, ইয়াক অনর্থক নষ্ট নকৰি যত্নেৰে ৰক্ষা কৰিলে স্কুল শৰীৰ আৰু মনৰ কত শক্তি তেজ বাঢ়ে আৰু শান্তি-সুখ পােৱা যায়। বুজি চোৱা যেতিয়া ৰেতঃপতন হয় তেতিয়া ৰেতে কৈ যায় যে “মােৰ ধৰ্ম্ম সুখ দিযা সেই নিমিত্তে যদিও তুমি মােক অনর্থক ত্যাগ কৰিছা তে ও মই তোমাক সুখ দি আহিলো তুমি মােক ৰখা হেতেন মই তােক সদায় সুখ দিলো হেতেন।” যেনে গছৰ ধৰ্ম্ম ছা আৰু ফল দিয়া, ইয়াক নষ্ট কৰিবৰ সময়তাে ছা আৰু ফল দিয়ে, কিন্তু ৰাখিলে সদায় কত ছ৷ আৰু ফল পাব পাৰে। সেই দৰে ৰেতঃ ৰক্ষা কৰিলে পৰমানন্দ পাব পাৰে, নতুবা যেনে গছ নষ্ট কৰিলে ছা আৰু ফলৰ আশা কৰা নাযায়, সেই ৰূপ ৰেতঃ বৃথা নষ্ট কৰিলে পৰমানন্দ পােৱাৰ আশা নাই। অতএব মনুষ্য মাত্ৰৰে এই সাৰ ভাব বুজি