পৃষ্ঠা:সাৰনিত্যক্ৰিয়া.djvu/৫৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


৪৬ সাৰনিত্যক্রিয়া আত্মত প্রেম ভক্তিৰে তৰ্পণ কৰে, সেই লােক যথার্থ ব্রাহ্মণ আৰু তেওঁ শ্রেষ্ঠ । তেওঁ নিজক আৰু নিজকুল পবিত্র কৰি জগতৰ মল কৰে, পৃথিবীয়ে তেওঁৰ গুণত সন্তোষ হৈ বন কৰি আনন্দ পায়। যজুৰ্বেদত লেখা আছে, | ‘যথেমাং বাচং কল্যাণ মাবদানি জনেভ্য। ব্ৰহ্মৰগন্যাভ্যাং শূদ্রায়চাৰ্য্যায় চম্বায় চাৰণায়।” | অধ্যায় ২৬ | ২ ভাবার্থ এই যে, ব্ৰহ্ম অর্থাৎ আমি যে, এই কল্যাণকৰ কথা কৈছে। ইয়াক ব্রাহ্মণ ক্ষত্রিয় বৈশ্য শূদ্র প্রভৃতি সকলােবে গ্রহণ কৰিব অর্থাৎ সকলােৱে বেদ পাঠ কৰি বেদৰ সাৰ ভাব গ্রহণ কৰি শ্রেষ্ঠ কাৰ্য কৰিব । | ব্রাহ্মণ ক্ষত্রিয় বৈশ্য আৰু শূদ্ৰতকৈয়ে অতি শূদ্র চণ্ডাল প্রভৃতি স্ত্রী আৰু পুৰুষ সকলোৱে বেদ আৰু শাস্ত্রাদি পাঠ কৰি তাৰ সাৰ ভাব গ্ৰহণ কৰি ব্যৱহাৰিক আৰু পাৰমার্থিক উভয় শ্রেষ্ঠ কাৰ্য্যত নিযুক্ত থাকিব, ইয়াত কোনো বাধা নাই । আৰু “ওঁ মন্ত্ৰ আৰু ব্ৰহ্ম গায়ত্রী অর্থাৎ পূর্ণপৰব্ৰহ্ম জ্যোতিঃস্বৰূপ আত্ম গুৰুক উপাসন। অর্থাৎ তেওঁক জানিবৰ নিমিত্তে জ্ঞান উপাৰ্জন কৰা তাকে বেদপাঠ বােলে অর্থাৎ জ্ঞানৰ নাম বেদ। যি শাস্ত্ৰত সত্য বাক্য আছে আৰু যি সত্য কয় তাকে বেদ জানিবা। সেই এক অদ্বি- তীয় জ্ঞান সকলোৰে ভিতৰে বাহিৰে জ্যোতিঃস্বৰূপে পৰিপূৰ্ণৰূপে বিৰাজমান আছে এইদৰে সকলাে বিষয় বুজিবা।

ওঁ শান্তিঃ শান্তিঃ শান্তিঃ।