পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/৩৯০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সাধনা চিন্তাত কটাবলৈ ধৰিলে। কেতিয়াবা ভাবে,-“মই আজি জগতৰ ঘৃণনীয়া, তিৰােতাই কৰিব পৰা এনে কোনাে কাম নাই, যিটো মই কৰা নাই। কিন্তু ইয়াৰ বাবে দায়ী কোন? —মােৰ শিক্ষা, আৰু মােৰ অভিভাৱক। মােৰ অভিভাৱকে যদি ধনবস্তুৰ লােভত মােৰ অধঃপতনৰ বাট মুকলি কৰি নিদিলেহেঁতেন, চকুৰ আগত কুৎসিৎ আদর্শ ডাঙি ধৰিলেহেঁতেন, তেনেহলে 'কেতিয়াও মােৰ এনেকুৱা পতন নহলহেঁতেন। আকৌ শিক্ষা। বর্তমান শিক্ষাই কামনাৰ জুইত ঘিউ ঢালে মাথােন। ইয়াত সংযমৰ গােন্ধ নাই। মই যদি শিক্ষা নাপালোঁহেঁতেন, তেনেহলেও কিজানি আজি এনেকৈ ভ্ৰষ্টা নহলোঁহেঁতেন।” লাহে লাহে ৰম্ভাৱতীৰ শৰীৰ নানা ৰােগৰ ভঁৰাল হ’ল ; ৰূপ- যৌৱন সকলােৱে এৰা দিলে ; কোনাে কথা মনত নােৰােৱা হ’ল ; একোৱেই ভাল নলগাত পৰিল, আগৰ হাঁহি-ধেমালিয়ে চিৰদিনৰ নিমিত্তে বিদায় ল'লে। কিছুমান দিনৰ মূৰত এদিন ৰম্ভা ৰূপৰ বজাৰৰ পৰা অদৃশ্য হ’ল। কোনে জানে তেওঁ কলৈ গ'ল।