পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/৩৮৭

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


অষ্টম অধ্যায় সান-মিহলি কাতিৰামৰ লৰাটোৰ মৃত্যুৰ পৰা দহ দিন মানৰ পিচতে বুঢ়ীয়েও চিৰকালৰ নিমিত্তে চকু মুদিলে । ললিতা উন্মাদিনী হ’ল। দীনবন্ধুৱে বহুত চেষ্টা কৰিও কাতিৰামক ঘৰ লােৱাব নােৱাৰিলে ; সেৱাশ্ৰমত থৈ কিবা কৰিব পাৰিব বুলি লৈ পঠিয়ালে, কিন্তু তাতত একো ফল নহ'ল। এখন্তেক ভালমতে থাকি এবাৰ চল চাই পইচা নাইবা কিবা বস্তুকে এটা লই একে লৰেই মদৰ দোকান পায়গৈ। দীনবন্ধুৱে কোনােমতে একো কৰিব নােৱাৰি শেহত এৰি দিলে, কাতিৰামে বলিয়ালি কৰি ঘূৰি ফুৰিবলৈ ধৰিলে। আগৰ লগৰীয়াদলে আজি তেওঁৰ লগত কথা ক'বলৈকো অপমান পায়। মুঠতে কোনােবাই এমুঠি দিলে খায়, নহলে লঘােনতে তেওঁৰ যায়। কোনােবাই দয়া কৰি দুই-এপইচা দিলে পােনেই মদৰ দোষ। লৰ মাৰে। কোনােবাই কিবা কলে নাইবা বুজনি দিলে কয়- “চোপ ৰও, হা ৰায় বাহাদুৰ। নহলে কয়,—“পইচা দে, মদ খাওঁগৈ।” ললিতাৰ দশাও তথৈবচ। পুতেকৰ মৃত্যুৰ পৰাই তেওঁ ঘৰৰ কথা পাহৰিলে। দিনে-ৰাতিয়ে মৰিশালিত ঘূৰি পুতেকক বিচাৰি ফুৰে। একো একোবাৰ পুতেকক মাতে।-“আহ মােৰ সোেণ, খং নকৰিবা; আহ মােৰ আঁচলৰ নিধি, মােৰ দেহ-লাও, মােৰ দেৱত, লৰি আহা। ক’তনাে লুকাই আছা মােৰ সােণ। মই মাতিছো নহয়। ঠেহ নাপাতি, মই তােক গাখীৰ দিম, কল