পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/৩৮০

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সাধনা কেলেই? মতা মানুহৰ কি ঠিক আছে, এফালে ওলাই গলে ঘৰলৈ আহিবলৈ জানাে মনত থাকে। আহক যেতিয়াই আহে। আহে যদি যাবা, নাহে যদি ইয়াতে থাকি। মােৰ ঘৰক তােমাৰ নিজৰ বুলিয়েই ভাবিবাচোন।” । ৰাই ভালকৈ একোকে বুজিব নােৱাৰিলে। মনতে নানা প্রশ্ন আৰু উত্তৰ কৰি আব্দলৰ আগমনলৈ অপেক্ষা কৰি থাকিল। লাহে লাহে সন্ধ্যা হৈ আহিল, কিন্তু আব্দলৰ প্রত্যাবর্তনৰ কোনাে আশা দেখা নগ’ল। ৰম্ভা কিছু অধীৰ হৈ তেওঁক ঘৰলৈ পঠিয়াই দিবৰ নিমিত্তে মানুহজনীক ক'লে। মানুহজনীয়ে ক'লে—“তুমি ইমান বিতত হৈছা কেলেই। আব্দুল আৰু নাহে, তুমি যি ঘৰত আছিল। সি এতিয়া শুদা। ইয়াতে থকাৰ বাহিৰে আৰু তােমাৰ আন উপায় নাই।” | ৰম্ভা কঁপি উঠিল, কিন্তু কি কৰিব ক’ব নােৱাৰিলে। ৰম্ভাই মনে মনে ভাবিছিল তেওঁ আব্দুলক প্ৰৱঞ্চনা কৰাত কৃতকাৰ্য হৈছে, কিন্তু এতিয়া তেওঁৰ ভুল বুজিব পাৰিলে। আচলতে আলে তেওঁৰ সকলাে কথাকেই জানে, তথাপি ৰম্ভাক হাত কৰিবৰ মনেৰে নজনাৰ ভাও জুৰিছিল। ৰম্ভাৰ প্ৰতি আব্দলৰ আগৰ অনুৰাগ মুঠেই নাছিল, মাত্ৰ তেওঁৰ ধনখিনি উদ্ধাৰ কৰাৰ আশাতহে ৰম্ভাক তেনেকৈ বুজিবলৈ দিছিল। এতিয়া ৰম্ভাক সেই ঘৰতে এৰি মাল-বস্তু সােপাকে লৈ তেওঁ তাৰ পৰা উঠি গ'ল। | মানুহজনীয়ে ক'লে,-“আইটি, তুমি বেজাৰ কৰি নাথাকিব। নিৰাশ্রয়া তিনােক আশ্রয় দিবৰ নিমিত্তেই মােৰ এই ঘৰ। তুমি ইয়াতে মহাসুখেৰে থাকিব পাৰিবা। তােমাৰ দৰে কত জনীয়ে আপুনি আহি ইয়াত আশ্ৰয় লৈছে।” ৰাই সন্দিচিত্তেৰে প্ৰশ্ন কৰিলে—“সিহঁতে ইয়াত কি কৰে?”