পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/৩৭৯

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


ঘৰটোৰ দুৰৱস্থা আৰু সঙ্কীর্ণতা দেখি ৰম্ভাৰ ভাল লগা নাছিল। আৰুলৰ লগত গৈ তেওঁ ভাল কৰিলে নে বেয়া কৰিলে তাকে ঠিক কৰিব নােৱাৰিলে। কিন্তু তাৰ বাহিৰে আন উপায়ে তাে নাছিল । হৈ যােৱাবােৰ ঘটনাৰ পিচত ঘৰলৈ গলেও ভাত ঠাই পােৱাৰ সম্ভাৱনা কম হৈ পৰিছিল, শাৰীৰিক অৱস্থাও সিমান ভাল, নাছিল। আটাইবােৰ কথা ভাবি ৰম্ভাই কোনাে আপত্তি নকৰি আব্দলৰ লগত থকাকেই ভাল বিবেচনা কৰিলে। | ৰম্ভা আব্দলৰ লগত দুসপ্তাহমান থকাৰ পিচত এদিন আব্দলে ক’লে ;-“মােৰ এজনী পেহী আছে, তেওঁৰ অৱস্থা খুব ভাল। মাজে-সময়ে মােক সাহায্যও কৰে। তােমাৰ কথা শুনি তেওঁ তােমাক চাবলৈ বৰকৈ হেঁপাহ কৰিছে। মই আজিয়েই যাম বুলি কৈ আহিছে। তুমি সাজু হৈ থাকিবা, আবেলিলৈ যাব লাগিব।” ৰম্ভা—তেওঁ কিমান দূৰত থাকে। আলবেচি দূৰৈ নহয়, ঘোঁৰাৰ গাড়ীৰে দহ মিনিটৰ বাট। ৰম্ভাবাৰু, যাব লাগে যদি যাম।। ওপৰৰ আলােচনামতে আবেলি ৰম্ভা আৰু আব্দলে ঘৰৰ পৰা যাত্ৰা কৰিলে, আৰু কিছু সময়ৰ মূৰত এটা ঘৰৰ মুখত উপস্থিত হ’ল। কচোৱানক বিদায় দি দুয়াে ঘৰৰ ভিতৰলৈ সােমাই গ'ল, এজনী আদহীয়া তিৰােতাই তেওঁলােকক অভ্যর্থনা কৰিলে। মানুহজনীয়ে নানা প্রকাৰ মৰম লগা কথা কৈ তেওঁলােকক জা-জলপান খুৱালে, ৰাই তেওঁৰ ব্যৱহাৰত বৰ সন্তোষ পালে। এনেকৈ এঘণ্টামান সময় যােৱাৰ পাচত আব্দল হঠাৎ বাহিৰলৈ ওলাল, ৰাই তেতিয়া তাত তাবিবলগীয়া একো নেদেখিলে। কিন্তু বহুত বেলিৰ মূৰতো যেতিয়া আব্দল ঘূৰি নগ’ল, তেতিয়া তেওঁৰ মনত নানা সন্দেহ জন্মিৰলৈ ধৰিলে। মানুহজনীক সুধিলত ক'লে,-“তুমিন তাকে তাৰিছা