পৃষ্ঠা:সাধনা- দণ্ডিনাথ কলিতা.djvu/৩৭৮

ৱিকিউৎসৰ পৰা
Jump to navigation Jump to search
এই পৃষ্ঠাটোৰ মুদ্ৰণ সংশোধন কৰা হোৱা নাই


সানা ৰম্ভা—মই অহা ছমাহমান হ’লইয়াৰে মিশন স্কুলত কাম কৰিছিলোঁ। পিচে এতিয়া মােক খৃষ্টান হবলৈ স্কুলৰ গৰাকীয়ে টানি ধৰাত মই কামকে নকৰোঁ বুলি এৰি আহিলোঁ। তাৰ পৰা আহি এবাৰ ভাবিলোঁ, ঘৰলৈ যাওঁ; আকৌ ভাবিলোঁ,-নহয়, এবাৰ তােমাক লগ ধৰিব পাৰিলে ভাল। আব্দল—মােক লগ ধৰিবলৈ ইয়ালৈ অহাৰ উদ্দেশ্য কি? ৰম্ভা—তুমি কলিকতাতে আছা বুলি মই জানিছিলো, কিন্তু ঠিকনাটো ক'ব নােৱাৰে। সেই দেখি জ্ঞানেন্দ্ৰৰ ওচৰত কিবা সংবাদ পাওঁ নে সুধিবলৈ আহিছিলোঁ। আব্দল—জ্ঞানেন্দ্র কোন? ৰম্ভা—তেওঁ এজন ককাইদেউৰ বন্ধু। তেৱেঁই মােক ইয়াত কামত সুমুৱাই দিছিল। আব্দুল—সচাকৈয়ে মােৰ কথা মনত পৰিছিলনে? ৰম্ভা-তােমাকনােমই পাহৰিব পাৰোনে? আব্দল-তেনেহলে এতিয়া মােৰ লগত যাবলৈ তােমাৰ কোনাে আপত্তি নাই। ৰম্ভা--মই তােমাকেই বিচাৰি ফুৰিছোঁ, তেনেস্থলত আকৌ আপত্তি লাৰ কিহৰ ? আব্দুলব’লা তেন্তে মােৰ ঘৰলৈ যাওঁ। ৰম্ভাৰ মাল-বস্তুৰে সৈতে গাড়ীখন তেতিয়াও তাতে ৰৈ আছিল; এতিয়া আব্দুল আৰু ৰম্ভা দুয়াে ভিতৰ সােল। আব্দলে কচোৱানক কিবা এটা ঠিকনা কৈ গাড়ী চলাবলৈ দিলে। বহুতে ঘূৰি পকি এটা গলিৰ ভিতৰত গাড়ীখন ৰ’ল। আব্দলে গাড়ীৰ পৰা নামি এটা খােলাৰ ঘৰৰ দুৱাৰ মেলিলে, তাৰ পাচত পেৰাপেটাৰিৰে সৈতে ৰম্ভাক ভিতৰলৈ নিলে আৰু কচোৱানৰ লেঠা মাৰি যাবলৈ ক'লে।